Back home

Ik ben weer op het honk.

De terugreis is goed verlopen. Hoewel de trein zeven minuten vertraging had en ik heel even bang was om de connectie niet te halen, was ik ruim op tijd op de luchthaven. Eigenlijk was ik er veel te vroeg, maar ach, boek zitten lezen met ipod op mijn oren, de tijd vloog om.

In tegenstelling tot de heenreis mocht ik deze keer mijn trolley niet als handbagage meenemen, niet zozeer vanwege het formaat maar vanwege het gewicht. Dus de koffer maar ingechecked. Bij aankomst in Toulouse draaiden drie koffers rustig rondjes op de band waar hopelijk mijn koffer zo meteen tevoorschijn zou komen. Het feit dat de labels op die koffers ORY, RNS en SXB vermelden maakte me toch wel een beetje nerveus. Ik ben geografisch bepaald niet goed, maar voor zover ik weet liggen Parijs Orly, Rennes en Strasbourg toch echt niet in Toulouse. Ik ben bang dat de eigenaren niet meteen hier naartoe zouden afreizen om hun bezittingen op te halen. Wie weet zou mijn koffertje wel in één van deze steden belanden. Maar dat bleek onterecht, de derde koffer die op de band belandde was de mijne.

En nu geniet ik nog even van de laatste rustige avond voordat het morgen menens wordt. Au travail!

Tadaaaa

Even een update over het zwembad. Jullie hebben de eerste foto nog niet gezien.

Tadaaaa, dit is het. Sfeervol, niet? Fraai, toch? Zolang je niet te veel naar de omgeving kijkt dan, da's nog een beetje een rommel. Vandaar dat het een nachtopname is geworden, dat verdoezelt een beetje.

Intussen ben ik ingechecked voor de vlucht, morgen om half vijf land ik op Toulouse, om half zeven dobber ik rond in het zwembad, op de opblaaskrokodil. Inshallah.

Alle hens aan dek

Het is bijna tijd om weer terug te keren, morgen alweer de laatste dag, het is snel gegaan. Ik had een drukke agenda, geen tijd gehad om me te vervelen.

Ook vandaag weer op stap geweest, naar een openluchtconcert. België bruist van de concerten, kermissen en ander volksvermaak in de zomermaanden, elke dag valt er in de buurt wel iets te beleven of te bekijken.

In Frankrijk is dat ook wel zo, alleen hebben we er tot nu toe geen tijd voor gehad om er aan deel te nemen. Nu ook weer, de tour komt er aan, willen we graag meemaken, maar of we het ons juist nu kunnen permiteren om niet aan het werk te zijn is de vraag. 16 juli wordt namelijk een belangrijke dag, dan staan de eerste gasten op de stoep. Voor die tijd moet het zwembadterras nog even gemaakt worden. Ik hoor het mezelf zeggen, even, het is nog een hele klus.

Het hout wordt morgen geleverd, de planken komen vrijdag, daar zal het dus niet aan liggen. Maar we zullen echt alle zeilen moeten bijzetten.

Retrorock

Ik weet het , ik moet me gaan schamen zo onderhand. Ik doe niets anders dan me vermaken terwijl er op Les Fontanelles hard gewerkt wordt. Het is niet eerlijk verdeeld.

Maar ja, ik kan wel stilletjes in een hoekje gaan zitten en me vervelen, maar daar heeft ook niemand wat aan. En dus ben ik naar Retrorock geweest.

Het was aangekondigd als een 50+ event, ik had me dus eigenlijk te jong moeten voelen maar ik kon het niet aan me voorbij laten gaan. Gelukkig bleek de gemiddelde leeftijd eerder 60+, ik voelde me weer even piepjong.

Na een paar bandjes die niet bepaald de moeite waren om naar te blijven kijken, dus ondertussen aan de Hoegaarden, dit is tenslotte België, traden de Hollies op. Je weet wel, van Carrie-Anne, Bus Stop, Look Trough Any Window en andere hits uit de zestiger jaren.

Hele avond staan meebrullen, heerlijk.

Korte beentjes

Het zwembad is helemaal gevuld, de temperatuur is 23 graden. De eerste baantjes zijn getrokken! Ik moet nog even wachten voor ik het zelf kan aanschouwen allemaal maar ik kijk uit naar de eerste plons in het nieuwe bad. Er is wel een klein probleempje, goeie kans dat ik niet bij de bodem kom, beentjes te kort.

Daar had ik nou vroeger ook altijd al last van. Wie me kent weet dat ik twintig jaar motor heb gereden. Ik ben begonnen op een Guzzi en daarna overgestapt op een Ducati. Mooie machientjes, met voor mij maar één probleem, ik kon nauwelijks met mijn voeten bij de grond. Ik heb zelfs nog extra dikke zolen op mijn laarzen laten zetten, niet dat dat veel soelaas bracht. Om die reden heb ik toen maar de racers vaarwel gezegd en ben verliefd geworden op choppers. Maar dat alles is alweer lang geleden, geen motor meer van dichtbij gezien.

Tot vandaag. Ik ben voor het eerst in mijn leven naar een motorcross gaan kijken, weer een andere tak van sport.

Het kriebelde weer even, ik had zo een rondje willen rijden, maar je raadt het al ... beentjes te kort.

Sinksenfoor

En terwijl het zwembad steeds voller en voller loopt met water ben ik na heel veel jaren weer eens een kijkje gaan nemen op de sinksenfoor, de kermis van Antwerpen.

De laatste keer dat ik er was is alweer dertig jaar geleden, maar ik heb niet het idee dat er veel veranderd is. Hoewel er uiteraard nieuwe supersnelle misselijkmakende attracties zijn bijgekomen is het grootste deel uit een vervlogen tijdperk en dat is nu precies wat de sinksenfoor zo leuk maakt. Ik doe het vandaag met een fotoreportage, dat zegt meer dan woorden.

Zwembad, dag 15

De kraan staat nog steeds open, het bad is nu voor de helft gevuld.

Inderdaad kleurt de zandkleurige liner sprakelend groen, wel een fraai effect. Ik durf nog niet onder de buik van de eend te gluren, water uit de kraan is nogal frisjes, ook in het warme zuiden. Maar als straks de warmtewisselaar van de zonnepanelen aangesloten is kan je het bad in een dag tot tropische temperaturen opstoken. Kijk, klinkt al beter.

Niet alleen de kraan doet zijn werk, de maitre ook.

Het local technique, de technische ruimte, is inmiddels gereed. Nou ja, je kan nog niet echt van een ruimte spreken, de muur ontbreekt nog en er zit nog geen dak op, maar de apparatuur is aangesloten. Als het bad helemaal vol is kan de pomp aan.

Wanneer dat is? Zondag, om 16:18 precies.