La montagne

En ineens is de herfst er dan toch echt. De temperatuur is tien graden gekelderd in één dag, het kwik is vandaag niet hoger gekomen dan een graadje of vijftien.

En dat doet me denken aan een prachtig chanson van Jean Ferrat.

Jullie kennen de Nederlandstalige variant ervan vast wel, maar deze is echt nog vele malen mooier. Het lied gaat over een mensenleven en de herfst die onvermijdelijk is. Zover zijn we nog niet, maar jonger worden we er ook niet op. We moeten maar gewoon genieten van elke dag, zorgen kunnen we ons altijd nog maken als het echt nodig is.

Pourtant que la montagne est belle

Comment peut-on s'imaginer

En voyant un vol d'hirondelles

Que l'automne vient d'arriver?

Omgekeerde wereld

Ik kan er maar niet aan wennen, ik kan er niets aan doen, maar ik denk niet dat ik de enige ben die het raar vindt. Waarom moet ik in hemelsnaam hartje zomer een dikke winterjas kopen. En toch is dat precies wat ik vandaag gedaan heb. Ik ben er nog lange niet aan toe, dat ding hangt nog minstens anderhalve maand aan de kapstok waarschijnlijk, maar als je het nu niet doet dan ben je te laat.

En dus stond ik vandaag bij 25 graden met weinig om het lijf deze dikke winterjas te passen. Het maatje 34 stond me beeldig, lekker strak, precies zoals ik het zelf graag zie. Maar ik besefte nog net op tijd dat ik hartje winter niet in een weinig verhullend topje rondloop en er dus maar beter een dikke trui onder kan passen want dat we er anders geen ene moer aan hebben straks. De 38 was waarschijnlijk een verstandige keuze geweest en omdat verstandige keuzes saai zijn is het de 36 geworden, het oog wil ook wat.

Over twee maanden is het alweer bikini-uitzoek-tijd, ik zie me al voor de passpiegel staan, met mijn dikke jas, koltrui en warme sokken aan. Voor mij blijft het de omgekeerde wereld.

Roze bril

Ik zie alles zonnig. Dat komt niet alleen doordat de zon hier wel heel veel schijnt maar ook door mijn rare bril. De hele wereld ziet er mooier uit als ik mijn zonnebril op heb. Blauwe lucht wordt nog blauwer, wolkjes worden een beetje roze, groen wordt nog groener en als er al wat somberheid in de lucht hangt dan verdwijnt die als sneeuw voor de zon zodra mijn bril op gaat. En omdat ik al een paar maanden met deze roze bril op rond loop ben ik de vrolijkheid zelve.

Ook vandaag viel het me weer op. De omgeving hier begint toch wel wat tekenen van herfst te vertonen, iets wat je vooral merkt aan de bomen. Hier en daar begint een blad te vallen en vandaag zag ik voor het eerst weer de prachtige kleuren dat het met zich mee brengt. Zonder bril valt het niet op, maar mét des te meer.

Vreemd, ik verlang ineens naar storm en regen en blaadjes die naar beneden dwarrelen en erwtensoep en warme chocolademelk en gloeiwijn en de brandende kachel en met een dekentje op de bank hangen en alle andere dingen die bij de winter horen.

Stoflongen

Ik weet het wel, je moet een stofmasker opzetten als je stoffige dingen doet. Maar wie doet nu zoiets, al helemaal als het warm is.

Ik dus ook niet, soms wel hoor, maar vandaag even niet. En toch was het eigenlijk wel nodig, puin ruimen levert meer stof op dan je lief is. En dat stof gaat overal zitten waar je het niet hebben wil. In je haren, in je neus, tussen je tanden, in je longen, in je oren, tussen je tenen, in je ogen en, vraag niet hoe, tot in je onderbroek aan toe.

We waren van plan om het allemaal in de sechoir te storten. Change of plans, het gaat in de gaten die over gebleven zijn bij het maken van het terras van het zwembad. Daarin komen grote plastic tobbes waar dan een oleander of zoiets in geplant wordt. Bovenop het puin komen nog oude stenen om de zaak een beetje af te werken en het allemaal net echt lijkt.

Komt helemaal goed.

Winterklaar

Zo, het zit er op. Vandaag zijn de laatste tomaten in de pan gegaan.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik het inmiddels wel een beetje zat was. Er zijn grenzen aan wat een mens nog lekker vind. Ik ben dol op tomaten hoor, zeker zelf gekweekte, zon gerijpte, maar ze begonnen zo onderhand mijn neus uit te komen.

De vriezer zit vol met tomatensoep, tomatensaus en tomatenpuree. Laat de winter maar komen.

Slopend

De muren op de eerste verdieping zijn bijna helemaal verdwenen.

Alles wat over blijft is puin.

Dat slopen is best wel leuk werk, beetje rammen met de sloophamer. Maar denk niet dat het makkelijk is.

Die hamer is loodzwaar! Dat kreng weegt zomaar tien kilo en die moet je dan ook nog boven je hoofd tegen de muur rammen. Als je niet oppast ga je zelf ook door het gat in de muur, head first.

Goed voor de spierballen, maar wel slopend.

Pietje precies

De afgelopen dagen druk bezig geweest bij vrienden, schilderen, bekisting maken voor een vloer, lekker hakken met de kango, dat werk.

Altijd leuk om elkaar te helpen, kopjes koffie te drinken en te beppen over vanalles en nog wat.

Maar ook leuk is dat ik even niet het enige pietje precies ben, geweldig, ik leef me helemaal uit.