.JPG)
Eén rollebollende poes maakt nog geen lente, twee daarentegen ...
Bert en Marleen
zondag 8 maart 2015
maandag 26 januari 2015
zondag 25 januari 2015
woensdag 21 januari 2015
Circuit de randonnée Château Bleys
Stralende zonnige dag, alle reden voor een mooie wandeling met als startpunt ons eigen dorpje Marnaves. Het circuit de randonnée Château Bleys, 9.8 km, 2h40.
 |
| Château Bleys |
maandag 5 januari 2015
Almanach du facteur
We wonen hier nu officieel al vijf jaar, wat je zegt, de tijd vliegt. We zijn aardig ingeburgerd, althans dat denken we. Ons Frans is nog verre van perfect maar we redden ons, de ene keer al wat vlotter dan de andere, met een glas wijn op gaat het een stuk vlotter dan zonder en als we boos zijn lukt het ook beter vreemd genoeg, al komt dat laatste hoogst zelden voor.
Maar vandaag heb ik me voor de gelegenheid even voorgedaan alsof ik een beetje nieuw was hier. Ik zal uitleggen hoe dat zo komt.
Al vijf jaar hebben we dezelfde postbode. Een beetje stille man. Hij is niet onaardig maar supervriendelijk kan ik hem ook niet noemen. Hij brengt nog wel eens pakjes die we besteld hebben naar ons huis. Als die in de brievenbus passen dan laat hij ze daar achter, zoals gebruikelijk is hier.
Maar vaak genoeg is het pakje te groot en dan zit er niets anders op voor hem dan onze honderd meter lange oprit af te rijden tot aan ons huis, luid toeterend zodat we naar buiten kunnen rennen voordat hij weer onverrichter zake rechtsomkeer maakt en een briefje in de brievenbus deponeert met de melding "U was niet thuis".
Dat laatste is ons al menig keer overkomen. Als we binnen bezig zijn horen we zijn toeter niet altijd. Hij neemt dan niet te moeite om uit te stappen met als gevolg dat we alsnog de twaalf kilometer naar het postkantoor kunnen afleggen om zelf onze bestelling op te halen.
Vandaag ook weer TOET-TOET, de facteur met een bestelling. Drie pakjes tegelijk nog wel. Ik rende naar buiten, haalde mijn mooiste glimlach tevoorschijn en liep op hem af. Ik zag hem ontdooien. Hij was supervriendelijk, wenste me een heel gelukkig nieuwjaar en ... vroeg een beetje schoorvoetend of ik geïnteresseerd was in de almanach du facteur en of ik het concept kende. Eigenlijk bedelde hij een beetje verlegen om een fooi. En ik die nog wel dacht dat het door mij kwam ...
Hoe dan ook, hij is een fooi en wij een kalender rijker. Ik denk dat we dikke maatjes zijn vanaf nu.
Maar vandaag heb ik me voor de gelegenheid even voorgedaan alsof ik een beetje nieuw was hier. Ik zal uitleggen hoe dat zo komt.
Al vijf jaar hebben we dezelfde postbode. Een beetje stille man. Hij is niet onaardig maar supervriendelijk kan ik hem ook niet noemen. Hij brengt nog wel eens pakjes die we besteld hebben naar ons huis. Als die in de brievenbus passen dan laat hij ze daar achter, zoals gebruikelijk is hier.
Maar vaak genoeg is het pakje te groot en dan zit er niets anders op voor hem dan onze honderd meter lange oprit af te rijden tot aan ons huis, luid toeterend zodat we naar buiten kunnen rennen voordat hij weer onverrichter zake rechtsomkeer maakt en een briefje in de brievenbus deponeert met de melding "U was niet thuis".
Dat laatste is ons al menig keer overkomen. Als we binnen bezig zijn horen we zijn toeter niet altijd. Hij neemt dan niet te moeite om uit te stappen met als gevolg dat we alsnog de twaalf kilometer naar het postkantoor kunnen afleggen om zelf onze bestelling op te halen.
Vandaag ook weer TOET-TOET, de facteur met een bestelling. Drie pakjes tegelijk nog wel. Ik rende naar buiten, haalde mijn mooiste glimlach tevoorschijn en liep op hem af. Ik zag hem ontdooien. Hij was supervriendelijk, wenste me een heel gelukkig nieuwjaar en ... vroeg een beetje schoorvoetend of ik geïnteresseerd was in de almanach du facteur en of ik het concept kende. Eigenlijk bedelde hij een beetje verlegen om een fooi. En ik die nog wel dacht dat het door mij kwam ...
Hoe dan ook, hij is een fooi en wij een kalender rijker. Ik denk dat we dikke maatjes zijn vanaf nu.
woensdag 29 oktober 2014
Veiligheidsvoorschriften
Ik neem het niet zo nauw met de veiligheidsvoorschriften. Ik weet het, slim is het niet maar ja, ken je dat. Als het mooi weer is ga ik gerust op flipflops met een pikhouweel aan de gang, wie trekt er nou stevige werkschoenen aan tenslotte, ik niet. Schrik niet, ik heb alle tien mijn tenen nog. Nog wel.
Als ik met kalk of cement ga spelen doe ik altijd handschoenen aan, dat dan weer wel. Ik heb al een keer een handpeeling ondergaan en behalve dat het zeer effectief is tegen eelt is het toch niet aan te bevelen. Soms komt je toch nog met een restje specie in aanraking en het resultaat toont zich al na een paar uur. Voorzichtigheid is geboden dus.
Wat ik blijkbaar wat beter moet gaan beschermen is mijn hoofd. Ik weet niet wat het is maar ik heb de bizarre neiging om dat overal tegenaan te stoten. Ik heb mezelf al twee keer in mijn leven een hersenschudding geslagen. De eerste keer was zo suf dat ik het hier niet eens durf te vertellen. De tweede keer was december vorig jaar. Een balk van een dakje stak toen zonder te waarschuwen over. Dat niemand daar iets aan doet!
En nu heb ik het weer voor elkaar gekregen, alleen is het resultaat deze keer een zere nek. Tijdens het naar boven klimmen op de steiger heb ik een plank geraakt met mijn achterhoofd. Dat gaf zo'n dreun dat de halve steiger stond te trillen. Ik heb er vreemd genoeg geen hoofdpijn van gekregen, de krachten hebben zich verplaatst naar mijn nekspieren.
Tja, risico van het vak zeker he. Op kantoor krijg je RSI, daar heb je hier dan weer geen last van.
Als ik met kalk of cement ga spelen doe ik altijd handschoenen aan, dat dan weer wel. Ik heb al een keer een handpeeling ondergaan en behalve dat het zeer effectief is tegen eelt is het toch niet aan te bevelen. Soms komt je toch nog met een restje specie in aanraking en het resultaat toont zich al na een paar uur. Voorzichtigheid is geboden dus.
Wat ik blijkbaar wat beter moet gaan beschermen is mijn hoofd. Ik weet niet wat het is maar ik heb de bizarre neiging om dat overal tegenaan te stoten. Ik heb mezelf al twee keer in mijn leven een hersenschudding geslagen. De eerste keer was zo suf dat ik het hier niet eens durf te vertellen. De tweede keer was december vorig jaar. Een balk van een dakje stak toen zonder te waarschuwen over. Dat niemand daar iets aan doet!
En nu heb ik het weer voor elkaar gekregen, alleen is het resultaat deze keer een zere nek. Tijdens het naar boven klimmen op de steiger heb ik een plank geraakt met mijn achterhoofd. Dat gaf zo'n dreun dat de halve steiger stond te trillen. Ik heb er vreemd genoeg geen hoofdpijn van gekregen, de krachten hebben zich verplaatst naar mijn nekspieren.
Tja, risico van het vak zeker he. Op kantoor krijg je RSI, daar heb je hier dan weer geen last van.
dinsdag 28 oktober 2014
Het betere voegwerk
Alweer een hele tijd geleden heb ik hier eens vermeld dat de gevel van ons huis opnieuw moet worden ingevoegd. Geloof het of niet, maar we zijn er aan begonnen.
Het is een forse klus. Ik weet niet meer hoeveel vierkante meter ik toen berekend heb maar dat het er veel zijn mag wel duidelijk zijn. Op de foto bovenaan dit blog zie je dat zo en daarop is niet eens alles te zien. Dat het even gaat duren voordat dit klusje geklaard is lijkt me evident. Maar dat geeft niet, we hebben de tijd aan onze zijde.
We zijn begonnen aan de oostkant van het huis. Het is het eerste wat je ziet als je het terrein op komt rijden en dat mag best wat opgemoffeld worden. Daarbij komt dat het nog een beetje te warm is om op het zuiden in de volle zon te staan werken, dat kan later in het jaar altijd nog.
Stap 1 is alle restanten van het oude voegwerk weghalen. Er komt nogal wat rommel uit de muur, vooral een poederig kalkmengsel en aarde. Niet het leukste klusje, het maakt een hoop kabaal en je komt onder het stof te zitten. Zeker als je na het wegbikken met een pneumatische beitel het stof wegblaast met een luchtspuit, iets wat noodzakelijk is om alles goed schoon te krijgen.
Stap 2 is het invoegen met nieuwe specie. Drie delen zand op één deel witte kalk. Ik duw de smurrie met mijn handen in de voegen, dat gaat sneller dan met een troffel en kost minder moeite. Wel even een dubbel paar handschoenen aantrekken tenzij je een chemische peeling op prijs stelt.
Stap 3 is het borstelen van de voegen als ze bijna droog zijn. Met een staalborstel wordt een toplaagje weggehaald waardoor de voeg een meer zanderige kleur krijgt en er een mooier effect ontstaat.
Moeilijk is het allemaal niet, het is typisch zoiets wat je even moet weten. Ik denk er al een tijdje aan om er eens een filmpje van te maken, compleet met uitleg. Ik herinner me nog dat ik de eerste keer heb zitten zoeken of er niets te vinden was over de techniek. Er was wel wat maar ik werd er niet veel wijzer van. Dat moet beter kunnen lijkt me.
Dus wie weet, binnenkort een filmpje op Youtube. Altijd leuk om anderen te kunnen helpen.
Het is een forse klus. Ik weet niet meer hoeveel vierkante meter ik toen berekend heb maar dat het er veel zijn mag wel duidelijk zijn. Op de foto bovenaan dit blog zie je dat zo en daarop is niet eens alles te zien. Dat het even gaat duren voordat dit klusje geklaard is lijkt me evident. Maar dat geeft niet, we hebben de tijd aan onze zijde.
We zijn begonnen aan de oostkant van het huis. Het is het eerste wat je ziet als je het terrein op komt rijden en dat mag best wat opgemoffeld worden. Daarbij komt dat het nog een beetje te warm is om op het zuiden in de volle zon te staan werken, dat kan later in het jaar altijd nog.
Stap 1 is alle restanten van het oude voegwerk weghalen. Er komt nogal wat rommel uit de muur, vooral een poederig kalkmengsel en aarde. Niet het leukste klusje, het maakt een hoop kabaal en je komt onder het stof te zitten. Zeker als je na het wegbikken met een pneumatische beitel het stof wegblaast met een luchtspuit, iets wat noodzakelijk is om alles goed schoon te krijgen.
Stap 2 is het invoegen met nieuwe specie. Drie delen zand op één deel witte kalk. Ik duw de smurrie met mijn handen in de voegen, dat gaat sneller dan met een troffel en kost minder moeite. Wel even een dubbel paar handschoenen aantrekken tenzij je een chemische peeling op prijs stelt.
Stap 3 is het borstelen van de voegen als ze bijna droog zijn. Met een staalborstel wordt een toplaagje weggehaald waardoor de voeg een meer zanderige kleur krijgt en er een mooier effect ontstaat.
Moeilijk is het allemaal niet, het is typisch zoiets wat je even moet weten. Ik denk er al een tijdje aan om er eens een filmpje van te maken, compleet met uitleg. Ik herinner me nog dat ik de eerste keer heb zitten zoeken of er niets te vinden was over de techniek. Er was wel wat maar ik werd er niet veel wijzer van. Dat moet beter kunnen lijkt me.
Dus wie weet, binnenkort een filmpje op Youtube. Altijd leuk om anderen te kunnen helpen.
Abonneren op:
Posts (Atom)