Zo simpel

Hoe krijg je puin op een gemakkelijke manier vanaf de eerste verdieping je huis uit?

Simpel, door het uit het raam te gooien.

Hoe voorkom je dat het daarna op het terras een te grote rommel wordt?
Simpel, door de kar onder dat raam te parkeren.

Hoe voorkom je dat de grote brokken puin dwars door de verrotte bodem van de kar vallen?
Simpel, door een oude matras op de bodem te leggen.

Soms is het allemaal zo simpel.

Verkoeling

Met dat klimaat hier kan je wel wat verkoeling gebruiken, iets wat niet alleen voor mens en dier geldt.

Bij stom toeval hadden we een paar weken geleden ontdekt dat de Starlet aan een nieuwe radiator toe was. Dat dat ding nog koelde was een klein wondertje, de helft van de koelvinnen was inmiddels verdwenen, de rest verpulverde onder je handen.

Het zal jullie misschien verbazen, maar het was nog niet zo simpel om een nieuwe te vinden. En dat alles om dezelfde reden als waarom deze auto moeilijk te importeren was in Frankrijk: de Startlet is hier nooit met een automatische versnellingsbak verkocht. En omdat je voor een automaat een ander type radiator nodig hebt was het nog een hele klus om een leverancier te vinden.

Maar ergens in de buurt van Parijs was er toch een bedrijfje wat ze kon leveren. Geen probleem, gewoon via hun website bestellen en drie dagen later in huis. Juist, niet dus, of ja, toch wel, maar bij aankomst, je raadt het al, het verkeerde type, voor een handgeschakelde Starlet.

Het heeft nog heel wat voeten in de aarde gehad, ik zal jullie de details besparen, maar het belangrijkste is dat het nu dan toch gelukt is, dankzij een Duitse leverancier. Vanaf vandaag rijdt het rode karretje weer fris en monter rond.

Muur gevallen

We zijn nu echt van start gegaan met de modernisering van het oude huis. De afgelopen dagen hebben we alle meubels en andere spullen weggehaald en inmiddels is de eerste muur gevallen.

Het stelde echt niks voor, een paar rake klappen met de sloophamer en ze was verleden tijd.

Alles wat rest is een hoop puin, dat weghalen wordt een grotere klus. Van de eerste verdieping alles naar beneden krijgen zonder ook daar een enorme rotzooi achter te laten en daarna de sechoir in, waar, o ja, ook nog dat oude hooi even weg moet ... we zijn er nog niet.

Kwep kwep kuwiiiiit

Het is hier een va-et-vient van wilde dieren de laatste tijd. Gisteren berichtte ik al over moeder en kind ree, een paar dagen geleden liep er een rode patrijs op het terras en nu loopt er weer een mannetjesfazant te paraderen rond het huis.

Het is wel een beetje een maf beest, voor niks of niemand bang, zelfs niet erg onder de indruk van onze poezen. Die poezen vinden het overigens maar een rare snuiter, ze volgen hem wel, maar op gepaste afstand.

Hij staat met zijn snavel tegen de glazen deuren te tikken, welke fazant doet nou zoiets. Ik dacht dat ik een ijdeltuit was af en toe, maar hij staat zichzelf uitvoerig te bewonderen in de spiegeling van het glas. Ik moet meteen toegeven dat het een prachtige vogel is, dus op zich is dat bepaald niet vreemd, het is tenslotte zijn manier om de meisjes te lokken. Werkt dat bij ons mensen ook niet zo?

Wel vreemd is dat hij ongevoelig is voor de schrikdraad van de groetentuin en dat is weer niet zo gunstig voor de tomaten. Wat er nog hangt is aangevreten door meneer, ik heb gauw nog even gered wat er nog te redden viel.

Maar er vertoeft hier nog een rare snuiter, ik heb hem of haar nog niet gezien, maar wel gehoord. Gisteravond rond elven hoorde ik kwep kwep kuwiiiiit onder het toiletraam. Geen subtiel gepiep maar echt oorverdovend. Iemand enig idee wie of wat dat nu weer kan zijn?

Een mooi begin

Stel je even voor, het is kwart voor acht, je ligt nog in je bed, half wakker een beetje na te garen. Je doet één oog half open en je ziet dit tafereeltje:

Een ree met kalf die op drie meter van je raam staan te grazen.

En dat is precies wat me vanochtend overkwam. Mooier kan de dag echt niet beginnen.

Très douce

Pas een paar dagen geleden vertelde ik over het drinkwater, hoe hard het hier wel niet is. Welnu, we waren het meer dan zat.

Sinds vandaag staat er een waterverzachter in de buanderie. Een vrij groot apparaat wat iets doet met natriumionen, vraag me niet wat, ik heb me er niet echt in verdiept.

Wat ik wél gedaan heb is de hardheid testen met de meegeleverde testkit. Twintig ml water, vier druppeltjes van het ene flesje, acht druppeltjes van het andere erbij en dan tellen hoeveel druppeltjes je van flesje drie nodig hebt, da's meteen het aantal hardheidsgraden. Uiteraard een vóór- en een nátest gedaan. Vóór had ik rond de vijfitg verwacht, da's tenslotte wat er opgegeven is voor de bron van Marnaves. Maar dat bleek te optimistisch, bij zestig druppeltjes ben ik maar gestopt, té veel, leek me duidelijk. Ik begon zelfs ernstig aan de testkit te twijfelen, er gebeurde eigenlijk helemaal niks.

Maar toen ik vandaag de nátest deed was ik tot mijn eigen stomme verbazing met zes druppeltjes al klaar. Zes hardheidsgraden dus maar.

Van l'eau très dure naar l'eau très douce, in slechts een uurtje tijd. Pas mal du tout.

La vieillesse de la peau

Ik ben vandaag maar eens bij onze huisarts naar binnen gestapt. Ik heb op mijn buik twee vlekjes, niet groot, als je het niet weet zie je ze waarschijnlijk niet eens. Ze zitten er al een jaartje of zo. Het probleem is, ik kan er maar niet vanaf blijven. Nog een ander probleem is dat ik van meerdere mensen te horen kreeg dat je het beter maar even kan laten controleren, "want je weet maar nooit". Daar hebben ze natuurlijk gelijk in.

Dus zoals gezegd stapte ik na een afspraak te hebben gemaakt vandaag de wachtkamer binnen. Ik was een beetje vroeg en de vorige afspraak liep uit, zoals gewoonlijk, dus zat ik maar een beetje in het eerste het beste tijdschrift te bladeren. Kom ik daar pardoes een artikel tegen over huidkanker en dat je elke verkleuring op je lichaam maar beter even kan laten controleren want anders kon het wel eens heel fout met je aflopen. Een troostrijk woord gaat er altijd in, nietwaar, als je juist voor zo'n vreemd vlekje daar op een oncomfortabel stoeltje zit. Voordeel was wel dat ik nu de juiste benaming in het Frans kende, ieder nadeel heeft zo zijn voordeel.

Zoals altijd was onze huisarts weer de vrolijkheid zelve. Ze heeft met een vergrootglas de zaak bekeken en kwam tot de conclusie dat het niks kwaadaardigs was. Maar wat het wel was baart me toch ook wel een beetje zorgen moet ik eerlijk toegeven: "C'est la vieillesse de la peau".

Ja zeg ... daar voel ik me nog veel te jong voor ...