Spierpijn

Zo, alle oude voegen zijn verwijderd uit de eerste strekkende anderhalve meter muur. Twee dagen heb ik er over gedaan. Ik was vergeten hoeveel puin dit soort klusjes altijd oplevert.

Wat ik ook vergeten was is hoeveel spierpijn het oplevert in mijn nek en schouders.

Keukenkoorts

Ik geloof dat ik het op mijn heupen heb, dat ik de kriebels heb, dat ik de lente in mijn bol heb. Noem het zoals je wilt, maar ineens zit er in mijn hoofd dat het hele interieur anders moet. Ik weet het, ben er zelf ook niet echt zo blij mee, maar wat doe je eraan.

En wat al helemaal niet helpt is als je de IKEA keukenplanner tegen komt. Intussen loop ik al een halve dag druk heen en weer met de rolmaat en zit ik wild met kastjes te schuiven. Kijk, het is dat er vandaag nogal veel wind stond, maar zo komt die gevel natuurlijk nooit af.

Tja ...

Vroeger, toen we nog een "enorme" Amsterdamse tuin hadden van wel honderd vierkante meter, maakte ik me zorgen om al die blaadjes die in de herfst van de bomen vielen en pardoes in onze tuin terecht kwamen.

Nu, tja ...

Het begin is er

Het moest er vroeger of later van komen. De meteo voorspelt het einde van de vorst, ik had echt geen goed excuus meer om het nog langer uit te stellen. Alle onderdelen van de steiger boven gehaald en het ding voor de zoveelste keer maar weer eens opgebouwd. We hebben er onderhand zoveel ervaring mee dat het kinderspel is geworden. Compressor, pneumatische beitel, gehoorbeschermers, veiligheidsbril, oude jas, versleten jeans, handschoenen en pet bij elkaar gezocht en maar eens begonnen met het verwijderen van de oude voegen van onze voorgevel.

Kan niet zeggen dat het vlot gaat. De compressor is eigenlijk te zwak voor dit werk, veel langer dan een kwartier moet ik hem niet laten draaien. En wat doe je nu helemaal in een kwartier? Bar weinig eigenlijk. De oude voegen zijn weerbarstig, niet van plan om zich zomaar te laten verwijderen. De verplichte pauzes geven me dan wel weer de kans om aan een fotootje te denken zo nu en dan.

Na een paar uur werk is het eerste stuk klaar, zit het puinstof tot in mijn neus en tussen mijn tanden en besef ik dat ik een vitaal onderdeel van mijn uitrusting vergeten was ...

Ah well ... morgen beter.

Fraai

Uit de categorie Mooie Luchten ...

Nog even

We wachten in spanning ...

Sneeuw?

SNEEUW!

Dikke vlokken dwarrelden naar beneden toen ik mijn ogen open deed. Was dit voorspeld? Ik kreeg al visioenen van dikke pakken wit poeder, ingesneeuwd raken, waar staan mijn ski's ook alweer ... Maar het was verdwenen voordat ik beneden was. De zon nam de overhand ... helaas.

Toch hadden we het kunnen vermoeden toen we laatst een strooiwagen wat verderop in Cordes zagen staan, een publiekstrekker in deze contreien. Het is een rariteit hier, er wordt niet gestrooid zo lang als we hier wonen. En eigenlijk vinden we dat wel prima. Als het sneeuwt is het wit, witter dan wit, en alles is vredig stil, alleen het hoognodige verkeer op de weg, sporen van wilde dieren in de sneeuw, blauwe hemel, winterzonnetje, van die dingen.

Niet alleen heeft dat een gunstig effect op de innerlijke mens, ook is het gunstig voor de bolides. Zout is zowat het slechtste wat er is voor je auto, dus we hebben gemengde gevoelens bij de komst van een strooiauto. Twee jaar geleden hadden ze ook al zo'n briljant idee. Een sneeuwschuiver moest er voor zorgen dat we de berg af konden na forse sneeuwval. Resultaat was dat de weg door de aangestampte sneeuw veranderde in een schaatsbaan waar zelfs sneeuwkettingen geen vat meer op hadden.

Voorlopig is het allemaal overbodig, maar voor alle zekerheid liggen de sneeuwkettingen wel in de kofferbak. Better safe than sorry.