Geen gezeur

Ik heb mijn wagen volgeladen, vol met nieuwe pannetjes.

Driehonderd stuks opgehaald bij de lokale bouwmaterialenhandel. Spiksplinternieuwe. Het zouden eigenlijk oude worden, maar voor de onderste laag, diegene die ondersteboven liggen, maakt dat niet uit, die zie je als het klaar is toch niet meer.

Voordeel van die nieuwe is dat ze niet zo snel breken. Die oude die we nog hebben staan, daar moet je maar naar kijken en ze breken al doormidden. Niet best dus. Maar toch gaan we proberen om voor de bovenste laag oude te pakken te krijgen die nog redelijk goed zijn. Het is gewoon mooier en past beter bij de rest van het huis, zo simpel is dat.

Het blijft toch een geweldige auto, die blauwe buffel. Je klapt de achterbank op, laadt de twee meter lange ruimte vol met zware dakpannen, hij zakt een beetje door zijn hoefjes onder het gewicht maar zodra je start gaat parmantig dat kontje weer vanzelf omhoog. Geen zucht of kreun, gewoon zonder zeuren.

Alle remmen los

We zouden vandaag boodschappen gaan doen, de vriezer was nog maar voor 90% gevuld, dus dat werd hoog tijd om hem aan te vullen.

Ja, echt, ik ben serieus. We moeten dat toch eens veranderen. We kunnen verdorie een compleet weeshuis een maand lang te eten geven of het scheelt niet veel. Maar er is altijd wel iets wat je graag wilt hebben en net op is.

We gingen al vroeg op stap. Als we dan toch een dikke 30 kilometer gaan rijden slaan we ook overige spullen in, we zouden dus ook aanleggen bij die doe-het-zelfzaak waarvan ik de naam hier niet meer zal noemen. We reden zoals altijd binnendoor, langs de kleine bochtige weggetjes waar je nooit een auto tegen komt, behalve vandaag. Het was gewoonweg druk, wel zeker vijf auto's hebben we gezien.

We waren al ruim over de helft toen we ineens de schrik van ons leven kregen. De bestuurder van de blauwe buffel nog meer dan ik. We reden net achter een of ander megalandbouwvoertuig en moesten afremmen ... toen opeens ... GEEN REMDRUK MEER! Juist ja, dan schrik je dus. Het is hier niet zo dat je dan snel even de kant induikt, dat duiken zou iets te letterlijk zijn geweest, recht het ravijn in.

Iets verderop veilig tot stilstand gekomen en voorzichtig weer gaan ademhalen. Hij bleek na een korte inspectie nog wel een beetje te remmen, veel was het niet. Toch maar besloten om voorzichtig terug naar huis te sukkelen.

Het bleek de hoofdremcilinder te zijn die het begeven had. Hij ligt er inmiddels al naast en een nieuwe is besteld. Ach ja, dat soort dingen gebeuren, mag het na meer dan dertig jaar.

Humeurig dagje

Onze trouwe blauwe buffel was vandaag niet zo trouw als we van hem gewend zijn.

Vanochtend toen we op stap gingen was er nog niets aan de hand. Hij had al een paar weken niet meer gereden en stond tot de assen in het ijs, maar hij startte en reed weg als een jong veulentje wat zin heeft in een uitstapje na veel te lang op stal te hebben gestaan.

En dat ging goed, tot we met een auto vol spullen weer weg wilden rijden. Ons veulentje had er ineens geen zin meer in, geen kik, nada, niets. Niet de accu, die was goed, het kon maar één ding zijn, de startmotor zat vast. Een paar rake klappen erop en hij zou het wel weer doen.

Hm, niet dus. Ons humeur begon langzaam maar zeker de buitentemperatuur aan te nemen, ver onder nul. Er zat maar één ding op, de assistance bellen, we zijn gelukkig verzekerd voor dit soort grapjes. Het duurde een tijd voor we iemand aan de lijn kregen met de opbeurende mededeling dat het anderhalf uur zou duren voor er hulp zou arriveren.

Ons humeur werd er niet beter op, koude voeten hielpen daar niet echt bij. Als je dit soort ellende nou hebt bij een aangenaam weertje kan je nog even in het zonnetje gaan zitten, kopje koffie erbij met een koekje en dan is die anderhalf voorbij voor je er erg in hebt. Terug de Bricodepot in is ook niet bepaald een optie, daarbinnen vriest het nog erger dan buiten. Dus maar stilletjes in de auto blijven zitten wachten.

Maar we hadden een meevaller, binnen een half uur was de auto-ambulance er al, onze voeten waren nog net niet bevroren. Hier in Frankrijk repareren ze niet langs de weg, er komt meteen een depannage-auto langs om je naar een garage in de buurt te brengen. Dat gebeurde ook, de cabine van de auto was aangenaam warm en het ging langzaam maar zeker de goede kant op met ons humeur.

Goed, om dit toch al lange verhaal niet nog langer te maken, na nog meer rake klappen met een serieuze hamer waren we binnen vijf minuten na aankomst bij de garage alweer op weg, met een uitstekend humeur overigens.

Maar toch maar meteen een afspraak gemaakt met de lokale polikliniek.

Leroy Merlin

Hoewel we wel heel veel tijd doorbrengen in de BD, de Bricodepot, is het natuurlijk niet de ideale winkel voor mooie dingen. Alles waarbij kwaliteit niet heel belangrijk is moet je vooral daar kopen, de prijs is laag en ze hebben best veel. Hoewel, dat dacht ik, tot vandaag.

Vandaag zijn we helemaal naar het verre Toulouse gereden. Deze keer niet omdat ik weer wilde vliegen, maar omdat daar Leroy Merlin zit. En zal ik je nog eens wat vertellen, er zitten er wel drie.

Daar kwamen we vandaag achter. Er zit er eentje voor je Toulouse inrijdt, maar als we dan toch zover rijden wilden we ook wel eens naar het centre commercial in Roques-sur-Garonne, het mega winkelcentrum net voorbij Toulouse, waar ook een Leroy Merlin zit. Maar hoe we ook reden, we konden het maar niet vinden. Tot opeens, uit het niets een wegwijzerbordje "Leroy Merlin" langs de weg stond. En dan denk je, "Ha, gevonden". Je raadt het al, nog een andere filiaal dus.

Maar goed, om een lang verhaal kort te maken, uiteindelijk zijn we er geraakt. Was het de moeite waard? Mwah.

Terug naar Leroy Merlin, daar kwamen we tenslotte voor. Die is groooooooot. Man man man, je kijkt je ogen uit. En echt met mooie dingen. Naast wat klein spul tegels voor de douche en een douchedeur gescoord die uiteraard met speels gemak in de blauwe buffel pasten, gewoon plat in de laadruimte.

Maar echt, dit was echt de moeite van de trip waard. BD, Praxis  en Gamma samen, eat you're heart out!

Placootjes II

Het was prachtig weer vandaag, zo rond de twintig graden. In de zon zou je gezworen hebben dat het hoogzomer was. Kortom, een ideale dag om de kar weer eens achter de blauwe buffel te hangen en richting bricodepot te kachelen. Nu we weer volop aan het verbouwen zijn hebben we regelmatig gipsplaten nodig. Iets wat je beter niet op een regenachtige dag kan doen tenzij je met een kar vol gipspulp wilt thuiskomen.

We waren er niet alleen! Half Frankrijk heeft blijkbaar het plan opgevat om te gaan bricoleren. Morgen is het 1 november, Allerheiligen, dan ligt het land plat. En omdat het vandaag een maandag was hadden ze massaal een brugdag.

De parkeerplaats, waar toch al niet of nauwelijks te parkeren valt voor auto's met aanhanger, was overvol. Er zat niets anders op dan dubbel te parkeren. Je moet toch wat.

Maar vooruit, het is allemaal goed gekomen. 15 placootjes, 3 pakken isolatie, 10 staanders, 10 rails en nog wat klein grut ingeslagen, genoeg om ons weer een paar dagen te vermaken.

Pijnlijke vergissing

Oei, dat was een pijnlijke vergissing gisteren. Ik heb mijn oude liefde verward met zijn opvolger. Tja, kan wel eens gebeuren dat je in the heat of the moment de naam van je ex roept. Hoe heb ik kunnen denken dat je in die beauty frituurvet kon gooien, daar konden zijn zuigertjes helemaal niet tegen. Hij reed namelijk op super, liefst op gelode benzine maar bij gebrek aan beter deed hij het ook op ongelood. Hij deed het zelfs op gas, hij had een 80 liter tank in zijn kofferbak zitten. Met een verbruik van 1 op 7, ofwel 14 liter op 100 km was dat geen overbodige luxe, je liep er op leeg.

Zijn opvolger, de W123 300D was diegene met de slaolie. Deze keer vergis ik me niet. Heel gedoe nog trouwens, je koopt karren vol met literflessen bij de Lidl, want daar waren ze het goedkoopst, staat vervolgens die flessen één voor één in je tank te kieperen en daarna kon je meteen naar de stort om al die lege flessen weg te brengen. Handig was het niet en nog illegaler dan een illegaal maar je mag toch wel een béétje ondeugend zijn in je leven.

Die 300D was bij lange na niet zo sexy als de W114. Ik kan hem ook niet als een echte liefde bestempelen, meer als een goede kameraad. Hij was wel praktischer, moderner ook vooral. De W114 was 33 jaar oud toen hij overleed, de 300D was pas 29, jonkie dus, van alle gemakken voorzien. We hebben hem in Wenen voor een appel en een ei gekocht en hem naar Amsterdam gereden. Hij rilde en trilde, precies zoals het hoort bij deze oude taxi.

Drie jaar was het ons dagelijks vervoer, tot het moment kwam om ook van hem afscheid te nemen. De reden was geen overlijden in dit geval, de blauwe buffel had zijn intrede gedaan en twee van die oude karren onderhouden leek ons geen goed plan. Het blijven tenslotte sterretjes, alle onderdelen zijn nog te koop, maar at a price.

Oude liefde

Ik was gisteren weer eens in een nostalgische bui en als ik in een nostalgische bui ben dan ga ik terug naar vroeger. Dus de grote verhuisdoos met alle oude foto's weer eens boven water gehaald. Oude foto's, je weet wel, van die afgedrukte plaatjes, uit het pre-digitale tijdperk, plaatjes die er kwalitatief niet uit zien, maar what the heck, daar gaat het niet om. Het gaat er om wat er op te zien is.

Zo kwam ik een oude liefde tegen. Zeven jaar lang ben ik tot over mijn oren verliefd geweest op deze jongen. Hij zoop, hij rookte als een ketter, maar wat dan nog, hij had mijn hart gestolen.

Dit is 'm. Knappe vent, toch? De Mercedes W114, 250 CE met 6 gespierde cilindertjes. Ik had er veel bekijks mee en ik was apetrots op hem. Zeven jaar lang heeft hij me dagelijks vervoerd, waar ik maar naartoe wilde. In de file, in de drukte, door de regen of de zon, het maakte hem allemaal niet uit, hij deed het voor me, met liefde. Ooit heb ik zijn tankje volgegooid met slaolie, het deerde hem niet in het minst, geen slag of stoot heeft hij erdoor gemist. Hij stonk toen wel naar een rijdende friettent, het enige probleem was dat ik er zelf een beetje misselijk van werd. Dat was een eenmalig iets, lijkt me duidelijk.

Na zeven jaar heb ik hem moeten opgeven, overleden, fataal hartinfarct. Dat is nu alweer vijf jaar geleden, maar ik mis hem nog elke dag. Wat een kanjer.

Lavage Gayet

Bonjour, I wish to register a complaint. Ik heb zojuist mijn voiture door Uw wasstraat laten gaan en hij is niet schoon.

Ik loop even met U mee. Ah ik zie het al! Een vaker voorkomend verschijnsel, de oorzaak van het feit dat Uw voiture niet schoon is, is gelegen in het feit dat hij vies is.

Wilt U dat nog eens herhalen?

Kijk, onze nieuwe machine, de Softwash Exuisite 3000 is fijngevoelig, hij is niet bedoeld voor vieze voitures, hij wast alleen een heel licht waas van het fijnst mogelijke stof enigszins weg.

Ik heb 4 euro's (33 Francs) in de automaat gegooid en ik verwacht dan dat mijn voiture schoon zal zijn. Voorts kwam tijdens het wasproces uw assistente naar buiten om ons te vragen naar ons oordeel, daar er eerder vandaag klachten waren over het wasresultaat. Me dunkt.

Uw voiture heeft zo te zien enige tijd onder een boom gestaan en dat kan de Softwash Exuisite 3000 niet verwerken. Ik kan dat aantonen aan de hand van deze losliggende uitgedroogde kersen in de dakgoot, ziet U wel, een boom zonder twijfel.

Dit gesprek is zinloos, ik wil mijn 4 euro terug.

Non.

Foek joe toe, Lavage Gayet, Avenue Saint Exupery, Gaillac.

(éénmalig optreden van Brijn)

Lekker weertje

We waren vandaag op stap, helemaal naar de Aude, in vogelvlucht zo'n 130 km ten zuiden van hier. Zuidelijker, dus zonniger zou je denken. Tant pis, zwaar bewolkt, onderweg zelfs regen, een beetje zoals in de noordelijke landen als ik de weerberichten mag geloven.

Maar het kon de pret niet drukken. Lekker gegeten, heerlijk wijntje erbij en goed gezelschap, meer heb je niet nodig.

Eenmaal weer thuis bleek toch de zonneboiler goed opgewarmd te zijn en de temperatuur van het zwembad vier graden hoger te liggen dan vanochtend.

Alleen ziet de nabije toekomst er niet al te rooskleurig uit. Zie je dat gele stipje? Daar zitten we. En zie je die witte massa boven de oceaan? Die komt er aan.

Lekker weertje wel ... voor eind november dan.

Boulanger

En we hebben een vriezer! Speciaal helemaal naar Montauban gereden, ze hadden een mooie aanbieding. Dachten we. Nu besteld over een uur ophalen. Je raadt het al, neeeee, die hebben we niet op voorraad, duurt een week. En omdat we daar geen zin in hadden zochten we een andere uit. Ik geef het toe, we zijn een beetje ongeduldig zo nu en dan.

We hadden wel een beperking, we hadden geen zin om de aanhanger mee te nemen, dus hij moest en zou in de auto passen. Jullie weten inmiddels wel dat we niet in zomaar de eerste de beste kar rijden, een beetje vrieskist past daar wel in. De afmetingen mochten maximaal 94x74x160 cm zijn. 

Inderdaad, het is gelukt. Het uitverkoren modelletje paste er precies in. Wat een dijk van een buffel is dat toch, ik sta er elke keer weer van te kijken.

O, waar we onze aankoop gedaan hebben? Bij Boulanger, verwarrende naam voor een witgoedhandel.

Rectificatie

Ik moet wat opbiechten, ik ben niet helemaal eerlijk geweest. Sorry!

Maar ik kon het niet laten, het was té leuk. Ik heb helemaal geen schade veroorzaakt, er is helemaal niets aan de hand met de blauwe buffel. Ik dacht, laat ik maar even een rectificatie plaatsen anders zijn er misschien nog steeds mensen ongerust.

Die foto was helemaal niet van de buffel, hooguit van een oude koe. Niks mis met koeien overigens, prachtige dieren, ik wil de partij voor de dieren niet op mijn nek krijgen.

Er waren een paar dingen die niet klopten. De oplettende lezer had het gelijk door. Zo zat er een geel kenteken op de auto, zaten er kroonkurkwielen op en er zat bovendien een hond achter het stuur!

Het enige wat wel klopte aan het verhaal was Grisham. Ik ga het boek alleen niet meer in de auto afluisteren, het leidt te veel af. Als het zomer is zet ik een koptelefoon op en ga bij het zwembad liggen. Ik weet haast zeker dat ik in slaap val.

Les flêches des cathédrales

Ben weer op Les Fontanelles. De blauwe buffel heeft me veilig en wel thuis gebracht, wat een trouwe vriend is het toch. Het was niet zo relaxed als de heenweg, het regende vanaf Parijs, bij Limoges kwam het met bakken uit de hemel. Maar de laatste twee uur was het droog. Bij Limoges regent het altijd, niks raars aan.

Zo'n mooi punt halverwege is "Les flêches des cathédrales".

Vreemd kunstwerk, of zou het een monument zijn?

Klaar voor de terugreis

Het zit erop, morgen weer de lange rit naar huis, naar ons paradijsje. De laatste spullen zitten in de auto, het was krap maar alles zit er in.

Vroeg naar bed vanavond en morgen met een grote kan sterke koffie op pad.

Al Qohol

Net de blauwe buffel opgehaald, hij is weer helemaal opgekalefaterd.

Bij garage Al Qohol, ze hebben hem een beetje extra gepimpt.

Kijk, ik ben geen voorstander van Wilders, maar hier heeft hij toch een punt.

Op bestemming

Ik ben er. Het heeft wel wat voeten in de aarde gehad.

Ik kan me niet meer herinneren wat er allemaal is gebeurd onderweg, maar moet je toch zien hoe de blauwe buffel er uit ziet! Ik heb de hele rit naar een gesproken boek zitten luisteren, Grisham, The Deal. Zó spannend dat ik alles om me heen vergat.

Morgen maar eens naar de lokale beun om de zaak te laten opmoffelen ...

TLC

We zijn gek op oude auto's, al jaren. Sinds 1998 heeft Mercedes ons hart gestolen. Om oud te zijn moet de auto minstens 25 jaar oud zijn. Da's niet iets wat we zelf verzonnen hebben, in Nederland heet het vanaf 25 officieel een oldtimer en betaal je geen wegenbelasting meer. Niet vreemd dat oude karretjes daar gekoesterd worden.

Hier in Frankrijk wordt er met minder bewondering naar gekeken. Ze vinden alles wat ouder is dan tien jaar al gauw een oud barrel, een bagnole.

Maar zelfs oude auto's hebben af en toe wat TLC nodig. De blauwe buffel heeft ons trouw heel wat keren veilig van Nederland naar Frankrijk en terug gebracht, zonder mopperen. En alle rondjes bricodepot met veel te zware lading heeft hij keurig overleefd. En wat kreeg hij ervoor terug behalve honderden liters diesel? Helemaal niets.

Vandaag maar eens even een aai over zijn bol gegeven en zowel binnen als buiten uitgeruimd en schoongemaakt. Ziet hem glimmen.

PS: alles wat op de foto op roest lijkt is tectyl, geloof ik.

Slippin' 'n' slidin'

We hadden de sneeuwschep uit Nederland meeverhuisd, ik vond het een beetje onzin, tot vandaag. De voorspelling is uitgekomen, het heeft afgelopen nacht gesneeuwd, en niet zo'n beetje ook. Er lag 20 cm toen we wakker werden.

We hadden vanavond een afspraak in het dorp. We dachten erover om af te zeggen tot een passant ons verzekerde dat de wegen er goed bij lagen. Hij zei "bon", dacht ik tenminste, of was het "beau". Ik vermoed nu het laatste, mooi was het zeker, maar wel met een hoop geglibber. Op sommige plekken kwam je met de auto tenauwernood onder de zwaarbesneeuwde takken door.

De weg terug was het er niet beter op geworden. Nog meer sneeuw gevallen en erbij gaan vriezen.

 Slippin' 'n' slidin' thuisgekomen, heelhuids.

Oei oei oei

Vanochtend vroeg opgestaan. Het zand en de cement zou (weer) geleverd worden en die willen er nogal eens vroeg zijn. Het was nog steeds wit, er lag ijs op de plassen. Ik stond met mijn ontbijt in mijn handen naar buiten te kijken en daar stonden ze.

Twee reeën, op een steenworp afstand. Zijn ze niet prachtig in de opkomende zon. Verderop hoorde je het burlen van een hert. Vroeg opstaan heeft zo zijn voordelen. Gisteren nog liepen er drie everzwijnen door de achtertuin. Ze waren me te snel af, ik was te laat om ze op de gevoelige chip vast te leggen.

Maar, au travail, er moet weer wat gedaan worden. Vandaag de volgende muur van de gite met een beitel schoongemaakt. Dan kan ik binnenkort weer verder met voegen. Moet het wel iets warmer worden. Het is nu drie graden in de gite, iets te koud eigenlijk. Niet zozeer voor mij, maar de specie bevriest 's nachts, niet goed voor de stevigheid. Over stevigheid gesproken, ik kwam een stukje muur tegen wat er een beetje eng uitziet.

Oei oei oei, die steen die boven dat gat zit steunt hooguit één cm op de steen eronder, daar ga ik dus niet aan beitelen, eerst maar eens opvullen met beton. Blijkbaar is die muur ooit een beetje gaan bewegen. Volgens de expert is het allemaal niet erg, maar ik neem liever het zekere voor het onzekere. Als die steen los zou komen dan vallen de stenen erboven ook en daar zit wel een draagbalk van het dak bovenop. Beter geen risico nemen.

Rond tweeën werd uiteindelijk het zand en de cement geleverd. Stond ik dáár vroeg voor op? Maar goed, er bleef nog tijd genoeg over voor een rondje bricodepot. Het was voor ons doen alweer erg lang geleden, zeker een week.

Kar volgeladen met planken. Er moeten luiken worden gemaakt en een plafond in de gite. Weer eens iets nieuws om mee te experimenteren.

Winterslofjes

Zoals in Duitsland ook het geval is, zijn winterbanden hier "verplicht". Verplicht wil niet zeggen dat de gendarme gaat controleren of je wel op winterbandjes rijdt, want hoe zou hij dat moeten doen? Thermometertje bij de hand, "Zozo, het is nu 11.4 graden boven nul, en meneer rijdt nog steeds op zomerbandjes?". Maar als je betrokken raakt bij een ongeval, dan gaan ze beoordelen of je wel met de juiste banden reed.

Maar wanneer besluit je om die winterbanden onder je auto te leggen. Da's nog knap lastig. Vandaag is het vijf graden, morgen is het vijfentwintig. En als het te warm is dan doen die winterslofjes het weer niet goed. Nog een heel gepuzzel dus.

Volgens onze wiskundige berekeningen was vandaag dé dag om de zaak om te wisselen.

Niet te hopen dat het nu weer warm wordt. Of toch? Met die pneumatische slagmoersleutel is het net als bij een bandenwissel van de Formule 1, maar dan 31.000 keer zo langzaam. Prfprfprfrriiieeeuwt!

Rubber

Zoals gezegd, vandaag nieuw isolatiemateriaal gehaald. Auto volgeladen "tot de assen". Wat een heerlijke kar is het toch, trekt zich nergens wat van aan. Net een walvis. Hij is groot genoeg om, als het moet, in te kunnen slapen, languit. Past net.

En daarna meteen aan de slag gegaan. Met rubberen handschoenen aan, tegen het kriebelen van de glaswol. Roze. Waarom hebben die dingen eigenlijk altijd babykleurtjes? Babyroze, babyblauw, babygeel. Nooit eens paarse met rode bloemetjes of zwarte met zilveren sterretjes. Gat in de markt? Ik ga er meteen patent op aanvragen!