Troostlaarsjes

Ah ... aah ... aaah ... HATSJOEEEE! He he ... pfffffff.

Ik ben ziekjes ... snif ... blèèèh. Ik zit al zowat de hele dag op de bank. Ik weet het wel, het is mijn eigen schuld, moet je maar niet in de koude wind op een steiger gaan staan en denken dat het zomer is. Het kondigde zich gisteren al aan en nu is het feest losgebarsten. Niets meer aan te doen behalve stilzitten en wachten tot het over gaat.

Het harde werken van vandaag is dus niet van mijn hand. Ik hoorde de trekker aan en af rijden, door het raam zag ik oude zware balken versjouwd worden, dit alles in een poging om het terras voor het huis weer een klein beetje te fatsoeneren. Ik neem aan dat het gelukt is, ik ga morgen de zaak wel eens bewonderen.

Ik was zoals al gezegd tot weinig in staat, ik had wat troost nodig. De kopjes hete thee of zoete koekjes die lief werden aangedragen waren niet voldoende deze keer. Ik had iets anders nodig vond ik en dus heb ik mezelf maar getrakteerd op een paar nieuwe maffe laarsjes.

Ze zien er best gevaarlijk uit, je zal er toch geen wapenvergunning voor nodig hebben?

Nare nietjes

Zo, de eerste planken van de mezzaninevloer zijn gelegd.

Het begin is altijd het moeilijkste. Zie die eerste rij maar eens recht te krijgen terwijl je een gevaarlijke balanceeract uitvoert op de balken. Dat valt nog niet mee.

En dan het spijkerpistool, ook een verhaal op zich. We werken met lange nieten, maar zie ze er maar eens in te krijgen. Of de druk van de compressor staat te hoog, of te laag. Maar welke van de twee? Geen idee. En dan zit er een onverklaarbare draaiknop op dat pistool die zo op het eerste oog helemaal niets toevoegt, of toch? De nieten gingen er ofwel half in, of er kwam helemaal geen niet uit. Wel consequent om beurten, dat scheelt weer hoewel we daar niet bepaald veel mee konden. Nou ja, ik zal jullie de details besparen en ook de krachtige taal die ik heb uitgekraamd, maar het werkt nu redelijk. Op de een of andere manier hebben we de ideale combinatie te pakken gekregen.

Het valt me nog vies tegen, het is zwaar werk. Ik heb overal spierpijn, vooral op plekken waarvan ik niet eens besefte dat er spieren zaten. Maar ik ben blij met het resultaat tot nu toe, het wordt wel wat.

Tot slot heb ik nog een tip voor wie het ook wil gaan doen. Als je een plank aanslaat, nooit op je sokken op de naad staan, voor je't weet heb je jezelf tussen twee planken vastgetimmerd.

Drie weken te vroeg

Nou jongens, het is gelukt hoor, die muur die ik gevoegd heb bedoel ik.

Vanochtend voor mijn doen veel te vroeg opgestaan, het was nog niet eens acht uur. Maar ik zag de zon al verschijnen, dus ik dacht, als ik nog langer wacht en de zon op de muur staat dan heb ik helemaal geen kans meer. Maar het viel allemaal reuze mee.

Het had gevroren afgelopen nacht. Daardoor had het voegwerk niet echt kunnen drogen. Het was zelfs nog aan de nattige kant toen ik bovenop de steiger stond. Ik had me duidelijk zorgen gemaakt om niets.

Het was best koud daarboven, na de warmte van de afgelopen dagen valt dat een beetje tegen. Ik had er eerlijk gezegd ook geen rekening mee gehouden en dus stond ik daar veel te luchtig gekleed te borstelen.

En nu zit ik dus op de bank te niesen. Ach, wat geeft het, de muur is klaar en hij is prachtig geworden, al zeg ik het zelf. De eerste balk van het dak zit er zelfs al in. We zijn maar drie weken te vroeg klaar. Beter zo dan drie weken te laat.

Fingers crossed

Ik heb vandaag de muur afgemaakt, allicht zover dat het dak erop kan. De weersvoorspelling was vrij aardig, bewolkt met in de late avond kans op wat regen. Dus hup, vrij vroeg aan het werk. Eerst nog een paar restanten oude crepie weghakken en dan opnieuw invoegen zodat het op tijd kan drogen voordat het donker wordt.

Dat was het plan. Het ging allemaal goed totdat het om één uur al begon te miezeren. Nu, acht uur later regent het nog. Dus dat drogen schiet niet echt op en ik zie mezelf niet om middernacht die steiger opklimmen.

Ik gok het er maar op, morgenochtend pas borstelen in de hoop dat het kalk-zandmengsel dan niet al te hard is geworden. En anders heb ik echt een probleem, dan kan ik alles van vandaag er weer uit gaan hakken.

Fingers crossed.

Hoogtefun

Ik ben niet snel bang. Ik ben wel voorzichtig, maar dat is iets anders. Muizen, hagedissen, slangen, laat maar komen. Spinnen gaan ook wel, tenzij ze harige poten hebben, dan wordt het al gauw minder. Maar verder, neuh.

Ook hoogtes of dieptes, ik word er niet warm of koud van. En dat is nu precies de reden waarom ik vandaag op pak 'm beet zeven a acht meter hoog op een ladder stond te wiebelen.

Wiebelen inderdaad. Ik kon er eigenlijk niet goed bij, op mijn tenen op de één na bovenste sport bij vrienden de kop van een schotelantenne staan te verwisselen.

Het is goed gegaan, het werkt, ik leef nog en alles is nog heel.

Chim chim cher-ee

Chim chiminey Chim chiminey Chim chim cher-ee!
A sweep is as lucky as lucky can be!

Kennen jullie het nog, Mary Poppins, al heel lang geleden maar zo af en toe wordt het nog wel eens uitgezonden. En als jullie Mary Poppins kennen, dan kennen jullie ook Bert, de schoorsteenveger. De naamsgelijkheid met een medebewoner van Les Fontanelles is geheel toevallig, maar wel grappig eigenlijk.

Onze schoorsteen moest geveegd worden, het was bijna twee jaar geleden dat het voor het laatst was gebeurd, we woonden hier nog maar net. Een ramoneur kwam langs, met een busje waar een gigantische stofzuiger in zat. Hij schoof wat stokken in elkaar met een borstel erop, je kent dat wel, zoals Bert in Mary Poppins altijd meesjouwt, veegde wat roet naar beneden, maakte de kachel schoon en dat was dat. Ik dacht toen nog, kind kan de was doen en als een kind het kan, dan kan ik dat ook.

We hadden toen we het huis kochten een schoorsteenveegpakket aangetroffen, achtergelaten door de vorige bewoners. Nu we al twee dagen de kachel niet aan hebben gehad dat maar eens tevoorschijn gehaald. Het bleek dat ik uitstekend had opgelet toen de ramoneur hier was, het was een koud kunstje. Tot mijn oksels onder het roet, maar voor de rest ...

Meer van 't zelfde