Spierballentijd

Zie je die kale muur? Het is het enige stukje muur van ons huis waar weinig ramen in zitten, een vrij grote oppervlakte toch nog al met al. Nu wil het toeval dat we een witte klimroos cadeau gekregen hebben. Een roos gedijt het beste op het zuiden en laat die kale muur nu juist op het zuiden staan.

En dus wilde ik al beginnen met een gat graven op die plek, tot ik me opeens realiseerde dat die muur ooit nog eens opnieuw ingevoegd moet worden. Als er dan een roos al flink aan het klimmen is geslagen is dat weer zonder om die daar te moeten weghalen eigenlijk.

En zo komt het dat het "ooit" tot het "nu" verheven is. Vandaag de steiger maar snel uit de berging gehaald, de concassé afgedekt met plastic en begonnen met het weghakken van de oude voegen, of wat daar nog van over bleef.

Wat daar nog van over bleef, jaja, altijd meer dan je lief is. Van dit half stukje muur is nog een kruiwagen vol gekomen. Ik stond er zelf van te kijken. De sechoir, onze privé milieustraat,  vangt het wel weer op.

Morgen voegen we het onderste deel in, er is weer een spierballentijd aangebroken.

Na regen ...

... komt zonneschijn.

Edel vocht

Ik stond vandaag een flesje wijn uit te zoeken, niet voor een speciale gelegenheid of zo, maar gewoon voor thuis. Ook niet voor een speciale dag, maar om er eentje klaar te hebben liggen voor het geval we er zin in krijgen. We wonen tenslotte in Frankrijk, het land van kaas en wijn, waar water bijna duurder is of allicht minder lekker. Het water uit de kraan wil nog wel eens naar chloor smaken, iets wat je van wijn over het algemeen niet kan zeggen. Wijn kan dan weer naar kurk smaken, iets wat je van water dan weer niet kan zeggen.

Voor een doordeweeks slobberwijntje geven we meestal een eurootje of vier vijf uit. Voor dat bedrag heb je voldoende redelijke wijntjes in de schappen liggen hier. Willen we eens wat anders, dan geven we wel wat meer uit, maar veel hoger dan een tientje hoef je niet te gaan voor een uitstekend flesje rood of wit.

Dus ik stond een beetje rond te draaien op de wijnafdeling, er liggen hier enorm veel soorten in de supermarkt, je bent er altijd wel even zoet mee. Ik bestudeer ze graag even aandachtig, voor de schijn vooral, want verstand heb ik er niet of nauwelijks van. Nou vooruit, ik zal het maar meteen toegeven, ik scan een beetje op de prijs, kijk waar er nog maar een paar flessen van op de plank staan (want die zal wel lekker zijn) en sla toe. Meestal gaat dat wel goed.

Maar vandaag was ik wat langer aan het dwalen en kwam langs een afgesloten glazen kast met speciale wijnen, met namen die me wel bekend in de oren klonken, Chateau Latour, Lafitte Rothschild, dat werk. Dure wijnen, dat besefte ik meteen, ook zonder het prijskaartje te zien, maar toch kon ik mijn ogen niet geloven. Ben ik nu toch echt aan een bril toe? Stond de komma niet verkeerd? 1520 euro! Voor één enkel flesje welteverstaan.

Jammer, die zullen vast nooit mijn smaakpapillen mogen strelen.

Het is winter

Ja zeg, wat is dat hier toch ... negen graden vandaag en de hele dag miezerige regen ... ik ga denk ik maar emigreren naar het warme zuiden... Oeps, we zijn al geëmigreerd geloof ik ... dat valt even tegen.

We  hebben maar weer de kachel aan, ik ga er geen doekjes omwinden, het is gewoon koud en we zijn die kou meer dan beu. De winkels hangen vol met kleurige zomertopjes en bikini's, in plaats daarvan lopen we weer in dikke truien en winterjassen, het is echt triest. Als er één dezer dagen sneeuw zou vallen zou het me niet eens verbazen.

Ffffffff

Zo lief

Aaahhh wat zijn ze toch lief ...

Kon hesi baka

Ach wat lief, ik krijg al vragen of het wel goed met gaat, hoe het komt dat ik de afgelopen dagen weinig of niets geschreven heb. Of ik toch niet ziek ben, of erger... Is het waar, missen jullie me?

Vrees niet, er is niets aan de hand, ik ben even het land uit voor een korte ... noem het ... vakantie en dan heb ik weinig verhaal. We gunnen onszelf nauwelijks vrije dagen, het komt zelden voor dat er een dag is dat we helemaal niets doen. Ook al nemen we het ons af en toe voor, we zijn altijd wel bezig met één of andere klus. Eigenlijk is de enige manier waarop dat wel lukt even ons stekje verlaten. En dat is exact wat ik gedaan heb.

En hoewel het heel leuk is allemaal, je zoekt je familie en vrienden op, je maakt plezier, je babbelt, je feest, toch knaagt er ook wat. Ik mis ons plekje op de heuvel, de wijdse uitzichten, de rust, de bloemetjes, de poezen, de schapen, de koeien, de cicades, de vogels, het hoge gras. Maar bovenal ... mis ik mijn maatje die thuis op me wacht.

Yep, het moest maar eens gezegd.

Kersen à volonté

Moet je dit toch zien. Na vorig jaar niet één kers te hebben gehad staan de bomen nu weer vol met mini-kersjes. De bijtjes hebben hun werk weer uitstekend gedaan. Nog een paar weken en we kunnen ons letterlijk ziek eten.

We willen zon

Mensen toch, wat is dat met dat weer, waar is toch die zon!

Het is inmiddels half mei en het houdt niet over. Wolken, buien en ik kan niet zeggen dat het echt warm is. OK, vandaag was best aangenaam, maar als ik naar de voorspellingen kijk word ik niet bepaald vrolijk.

Onze buurman is overigens wel degelijk blij met dit weer. Nou ja, blij, hij heeft er gemengde gevoelens bij. Hij moppert dat de zomer nu echt wel eens mag beginnen, maar hij is in zijn nopjes met de groei van het gras. Veel gras betekent veel hooi, veel hooi betekent veel voer, veel voer betekent veel schaapjes die kunnen overwinteren, veel schaapjes betekent volgend jaar veel lammetjes.

Kijk, zo geven we er toch weer een positieve draai aan. Maar het neemt niet weg ... WE WILLEN ZON!

Nog even

Missen jullie me al? Ik ben een beetje afwezig he de laatste dagen. Maar vrees niet, ik kom binnenkort full swing terug.

En nog meer

We gaan gewoon door

Nog een

Bloemen

Het staat weer vol met wilde bloemen ... ik ben op stap met de camera. Ik laat jullie de komende dagen mee genieten.

Toe dan

Het bad ligt er mooi bij, het water is helder, de PH is perfect, het chloorpercentage mag nog iets omhoog, het terras is schoon, de parasollen staan, de ligbedden liggen gereed ... alles wat nog rest is warmte.

Toe dan zonneke ...

Pauze

Les Fontanelles had er even geen zin in ....

Wat meer tijd

Ik was nog wat vergeten te vertellen gisteren. Nadat ik in de groententuin een kuub onkruid had weggehaald op amper een paar vierkante meter kwam er wonder boven wonder nog wat bruikbaars onder vandaan.

Het blijkt er vol te staan met net ontkiemde groentenplantjes. Eikenbladsla, rucola en spinazie, honderden, in miniformaat. Ze hebben zichzelf weer spontaan gezaaid, net als vorig jaar.

Vorig jaar heb ik er eigenlijk niet echt naar omgekeken, ze waren er vanzelf gekomen dus zouden ze het zonder hulp wel redden. Een mooie theorie, maar ook weinig meer dan dat. Er is niet bepaald veel van terecht gekomen.

Dit jaar ben ik van plan om ze netjes uit te planten. Het is er vorig jaar niet zo van gekomen, zoals er van wel meer dingen niet veel gekomen is. Er waren altijd wel andere klussen die hogere prioriteit hadden. Niet dat er dit jaar minder te doen is, maar goed beschouwd zijn er geen zaken meer waar bloed uit vloeit als er wat uitgesteld moet worden.

Eigenlijk is dat wel een fijn gevoel, wat meer tijd voor onze plantjes, wat meer tijd voor onze omgeving, wat meer tijd onze vrienden, wat meer tijd voor onszelf. Kortom, wat meer tijd om te genieten.

Beetje verbrand

Met dit weer kan je niet anders dan buiten bezig zijn, en ik zeg eerlijk, dat doet een mens deugd. Weer wat zonnestraaltjes op je snoet, je handen in de aarde, je voeten in de mest, dat werk.

Drie kwart van de groententuin is nu plantklaar. Omgespit, bemest en aangeharkt, zelfs de druppelslang ligt er alweer in. En omdat we in de tussentijd toch gras aan het maaien waren, meteen de randen van de groententuin maar even meegenomen. Het gras was er aan het woekeren, er was geen doorkomen meer aan. Maar het ziet er weer netjes uit, netter dan het ooit geweest is zelfs.

Al met al toch nog meerdere uren mee zoet geweest, lang genoeg om nu met een beetje rode schouders op de bank te zitten. Ja, de zon brandt al lekker, maar wat voorzichtiger doen de komende dagen.

Nog eventjes

Bloemknopjes overal. De blauwe regen, de pruimenbomen, de kersenbomen,  de sering, ze staan allemaal op ontploffen. Er wordt mooi weer voorspeld voor zover je kan kijken, het is een kwestie van dagen en het is zover.

Wat ook bijna zover is is het zwembad. We zitten een beetje te twijfelen wanneer we het dek eraf zullen gaan halen. Het water is al goed aan het opwarmen nu de zon zich regelmatig laat zien. Maar de nachten zijn nog fris en dat zorgt wellicht voor teveel afkoeling, nog even wachten lijkt verstandiger.

Want warm water is één ding, je moet er ooit een keertje uitkomen. En ook al is het maar een paar meter naar je handdoek, het zijn frisse metertjes als je in je bikini-tje  staat te bibberen.

Glaswolkriebels

Nu de spoedklussen achter de rug zijn hebben we de neiging om stil te vallen, het is te zeggen, om stil te vallen op klusgebied. We moeten ons er echt toe zetten om nog wat te doen. En er is nog een hoop te doen.

We hebben al overwogen om een kluspot te introduceren met briefjes erin met op elk een klus. Elke dag er eentje uithalen en niet miepen maar het gewoon doen. Op die manier komt het vast wel eens af hier. Maar of dat nu de oplossing is, ik weet het nog zo gauw niet.

Pot of geen pot, deze middag hebben we gewoon een klein klusje aangepakt. De grote oude deur tussen de logeerbadkamer en onze slaapkamer was dan wel al provisorisch dichtgemaakt maar het liet nog te wensen over. Veel werk was het niet om het goed te doen, de gipsplaten stonden al klaar, op maat en wel, maar we zagen op  tegen het geklier met de o zo fijne glaswol.

En terecht. Voor we er erg in hadden zat de halve slaapkamer onder het stof en wij met de glaswolkriebels. Het wordt tijd voor de uitvinding van de eeuw, kriebelvrije glaswol. Een gat in de markt.