Het regent, so what

Het weer zat niet bepaald mee, het regende de hele dag zowat. Als ons dat overkomt als we alleen zijn is dat meteen een reden om weinig of niets te doen, lekker onderuit te hangen, een beetje te internetten, boek te lezen, facebookvrienden te vervelen en veel koffie te drinken. Maar onze vrienden hier, ze laten zich werkelijk door niets of niemand afschrikken. Hup, werkkleren gaan aan, regenjasjes, laarzen en ze gaan gewoon buiten aan de slag alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Een ware werkcultuurshock voor ons zoals u begrijpt. Maar ja, dan kunnen wij natuurlijk niet achterblijven. We hebben nog even voorgesteld om er een luie dag van te maken, maar tevergeefs. Even lopen zoeken naar geschikte waterdichte werkkledij, dan maar snel wat uit de kast getrokken en mee naar buiten.

En dus werd het onverwachts toch weer een productieve dag. Nog wat restanten afgegraven voor het terras, wat plantjes in de grond gezet, andere planten op een gunstiger plek neergezet en zooi opgeruimd. Allemaal erg zinvol en noodzakelijk zelfs.

Aan het einde van de dag nog even ons favoriete restaurantje bezocht, op amper tien minuutjes rijden hier vandaan voor een eenvoudige doch voedzame maaltijd bij uitermate aardige Fransen. Altijd goed om zo de dag af te sluiten. Welk restaurantje dat is? Dat vertellen we niet verder. Diegenen die er al geweest zijn zullen het aan de foto herkennen, de anderen, tja, die hebben gewoon pech. Voor je 't weet wordt het daar veel te druk.

Verrekt goeie timing

Er is goed doorgewerkt vandaag. De voorbereidingen die nodig zijn voordat het beton van het terras gestort kan worden zijn zo goed als gereed, de gisteren aangeschafte planten zijn gepot, de oleanders staan bij het zwembadterras, de struiken zijn gesnoeid, het noorderterras is opgeruimd, de irissen die al een jaar langs de kant stonden zitten eindelijk in de grond en ik vergeet nu in de gauwigheid nog vanalles.

Los van het feit dat we het altijd heel gezellig vinden als er vrienden langs komen is het ook erg prettig dat het ineens opschiet met klussen waar je tegenop ziet. Dat terras bijvoorbeeld, dat is best een zware klus. Een betonnen rand maken klinkt simpel, maar het betekent wel dat er eerst een geul geraven moet worden in een bodem van voornamelijk stenen, een bekisting op de goede hoogte gemaakt moet worden en dat vervolgens vol te storten met beton. Om er vervolgens achter te komen dat er toch nog aardig wat aarde afgegraven moet worden om de vereiste tien centimeter diepte te verkrijgen.

En dan zijn een extra paar sterke armen zeer welkom. Zeker als ondergetekende een verrekte spier heeft in haar schouder. Verrekt goeie timing.

Groene vingers

Ik wou dat ik ze had, groene vingers. Plantjes doen het niet goed bij mij, of ik geef ze te veel water, of te weinig, of geen mest, of te veel, hoe dan ook, als ze bij mij overleven zijn het weinig eisende sterke rakkers. Nu wil het toeval dat ik planten en vooral bloeiende planten wel leuk vind. Daar hebben we een klein probleempje te pakken.

Een ander probleem is dat, wanneer ik uiteindelijk een plant in leven heb weten te houden, ze door onze grote viervoetige vrienden regelmatig worden opgegeten of vertrapt. Dit afhankelijk of het grote bruine viervoetige vrienden zijn met horens of kleine witte viervoetige vrienden met een dikke vacht. Hoe dan ook, in beide gevallen is het einde plant.

Maar ik heb me vandaag laten adviseren, door vrienden die hier logeren die wel degelijk groene vingers hebben. In Villefranche hebben we een karretje volgeladen, een klein karretje maar en da's welbewust. Zolang die plantenverslinders niet van het terrein geweerd kunnen worden heeft het geen enkele zin om leuke dingen neer te zetten en dus beperken we ons tot die tijd tot een paar oleanders voor bij het zwembad en wat klein grut voor in potten.

Nog maar even geduld dus en voor nu maar weer even aankijken hoe lang deze het bij me volhouden.

Life is beautiful

Toeval of niet, maar onze buurman kwam even een kijkje nemen hoe het met ons en onze werkzaamheden ging. Heel normaal, zoiets gebeurt hier regelmatig en vinden wij zeer prettig. Je zal maar drie dagen geleden van je ladder gevallen zijn en al die tijd gillend hebben liggen wachten tot er een toevallige voorbijganger je in de smiezen kreeg. Kan je lang wachten en hard gillen hier. Dus nee serieus, een beetje sociale controle kan helemaal geen kwaad als je afgelegen woont.

En als het toeval dan ook nog eens wil dat je grote en zware stenen te versjouwen hebt wat voor het mini-trekkertje echt te hoog gegrepen is, dan kan dat dubbel geen kwaad. Onze buurman staat namelijk altijd paraat om te helpen, de beste buurman die je je kan voorstellen. Een half woord was genoeg of hij was al op weg om een grote trekker te halen.

Die grote stenen waren onderdeel van een zeer oude picknickset, tafel en banken van natuursteen. Het blad van de tafel was helaas gesneuveld tijdens het bomen snoeien, kan gebeuren. En omdat het eigenlijk een beetje in de weg stond allemaal, pal voor het huis, daar waar er aan het terras gewerkt moet worden, moest het daar weg.

We hebben een goeie nieuwe plek verzonnen, bij de brandstapel. Met de westenwind in je rug je spiesje lamsvlees zitten grillen terwijl je uitkijkt over de vallei met een prachtig vergezicht op Cordes. Life is beautiful.

Zuidterras

We zijn begonnen aan het terras, het terras aan de zuidkant van het huis, ons eigen terras. Er ligt nu overal lelijk grind. O wacht, grind kan wel mooi zijn hoor, maar niet zoals het er hier bij ligt, da's een drama.

We willen 40 vierkante meter veranderen in beton lavé. Het is een beetje het effect van een gewassen grindtegel, maar dan fraaier. Dat terras komt pal tegen het huis te liggen, bij de deuren van de woonkamer. Maar voor het beton erin kan moet er eerst fundering worden gemaakt en, erger, een gedeelte worden afgegraven. Met de fundering zijn we inmiddels begonnen, dat valt tot nu toe wel mee allemaal. We kwamen nog wel een obstakel tegen, een megadikke wortel van een van de 100 jaar oude bomen. Daar werken we maar even omheen dan, het lijkt ons niet echt verstandig om die door te gaan zagen.

De volgende stap is de exacte hoogte bepalen zodat we een betonnen rand kunnen storten. En dan weten we hoeveel er waar moet afgegraven worden.

Daar gaan we dus weer. Hoe vaak hebben we dat nu al open gehad daar? Maar één troost, hierna is dat gedeelte af en hebben we er geen omkijken meer naar voor de rest van ons leven. Kijk, da's toch een voordeeltje zou ik denken.

En nu maar hopen dat dat afgraven mee gaat vallen. Al zijn onze ruggetjes inmiddels wel wat gewend, dit is toch een klus waar je liever niet al te lang over doet.

Eugène et Alphonse

Ik heb jullie al eerder verteld over de oude bomen die voor ons huis staan, de twee bomen geplant ter ere van de twee zonen die naar de oorlog vertrokken in 1914. Welnu, ik heb nieuws.

Vandaag stonden er drie mensen voor de deur, het bleken familieleden van de vorige Franse eigenaren van Les Fontanelles. Sterker nog, de man was hier zelfs geboren, op het plekje waar straks onze nieuwe woonkamer komt. Zoiets is voor een man van 80 best een emotioneel moment. Hij was hier samen met zijn vrouw en dochter. Ze zijn lang geleden geëmigreerd naar Canada, waar ze nu nog steeds wonen.

Iemand die hier is opgegroeid kent de historie van het huis wat beter en dus zijn wij ook weer wat slimmer geworden vandaag. Zo staat er op het terrein een hele oude perenboom van een bijzonder ras. Hij bleek verscholen te zitten tussen andere bomen en heeft zelfs nog bloesem, al moet ik zeggen dat er niet echt veel van over is. Het overgrote deel is afgestorven, maar ik ga zeker in de gaten houden of er fruit op komt dit jaar.

We weten nu ook exact waar die ene truffel is gevonden. Namelijk daar waar nu een enorme stenen drempel ligt en waar we een betonnen terras gaan maken. Da's pech hebben, maar we laten een truffeltje ook weer niet onze plannen in de war schoppen.

En we zijn ook de namen te weten gekomen van de twee zonen die naar de oorlog zijn vertrokken, Eugène en Alphonse. Alphonse is trouwens wel degelijk teruggekeerd, Eugène had minder geluk. Overigens zijn die bomen al in 1912 geplant en niet zoals we in eerste instantie dachten aan het begin van de oorlog. Dat maakt ze dit jaar precies 100 jaar oud. Reden genoeg voor wat extra TLC.

Domotica

Het duurt nog maar een paar dagen en het winterdek kan weer van het zwembad worden afgehaald. Het water wordt te warm eronder nu de zon er de godganse dag op staat te branden en je kan er op wachten dan dat er zich algen gaan vormen. Die vinden dat wel lekker in dat warme water.

En algen is het laatste wat je in je badje wilt hebben. Los van het feit dat het er niet fris uitziet wordt het nog een heel gedoe om ze er weer uit te krijgen daarna. Hoewel sommigen juist algen willen kweken ... hoe zou het zijn met de opkoper van ons opbouwzwembad van vorig jaar ... die wilde spirulina erin laten groeien. Niets meer van gehoord.

Maar goed, stilaan begint dat zwembad dus naar ons te lonken en wij lonken terug, uiteraard. We zien een frisse duik wel zitten. Maar voor het zover is moet er nog het een en ander gebeuren. Zoals gezegd moet om te beginnen dat winterdek eraf. Dan moeten alle pompen, filters en leidingen weer worden aangesloten en het bad worden bijgevuld tot skimmerhoogte. Wat chloortabletten erin en draaien maar.

Maar er is meer! Er zitten twee grote lampen in de zijwand, hartstikke leuk als je op een zwoele zomeravond laat nog wilt zwemmen of gewoon met een roseetje in een ligstoel aan de rand wilt vertoeven. Het enige probleem was dat je onder het dek moest klauteren om die lamp aan te zetten. Nog tot daar aan toe, maar iemand was altijd de pineut om die lamp weer uit te doen na afloop en die pineut was nergens te bekennen als het erop aankwam uiteraard.

Maar we hebben de oplossing. Vanaf nu wordt er domotica ingezet zodat de pineut met een simpele druk op de knop vanaf het huis de lampen kan in- en uitschakelen.

What will they think of next ...