Kersenbij

Het was weer een buitendagje vandaag, de zon hoog aan de hemel, de lucht strakblauw, geen wolkje te zien, geen zuchtje wind en temperaturen die horen bij een Hollandse zomer. De lente is hier goed begonnen.

Door die hoge temperaturen spatten de bloemen open. Dat viel me vandaag op toen ik onder de oude kersenboom liep. Eigenlijk viel me het gezoem op van de bijen die massaal de kersenbloesem aan het bestuiven zijn.

Ik vraag me eigenlijk af waar al die bijtjes vandaan komen elk jaar. Het zijn er duizenden. Je ziet ze alleen maar in de vroege lente, daarna zijn ze weer verdwenen.  Ook opvallend is dat ze zowat allemaal in de kersenbomen rondhangen. Heb je daar soorten in? Bestaat er zoiets als de kersenbij?

Hoe dan ook, als er voor elk bloemetje een kers tevoorschijn komt, dan wordt het weer flink dooreten over een paar maanden.

Hoop puin

Zeg maar niks, ik vind het zelf ook verschrikkelijk deze puinhoop. Letterlijk is het dat ook, een hoop van puin, overgebleven van het sloopwerk in het oude huis. En dan moet je weten dat het al een stuk beter is dan wat het was, ik weet het, het is nauwelijks voor te stellen. Wat je hier ziet is de onderrand van het zwembadterras, niet bepaald een fraai gezicht.

Maar er komt verbetering aan. Vandaag besloten om een muurtje van droog gestapelde stenen langs de rand te gaan zetten wat het puin aan het oog moet onttrekken. Je ziet al een klein beginnetje op de foto. En ja, het wordt wel weer een hele klus, maar we hebben tijd, het hoeft niet morgen klaar te zijn.

Waar we die stenen vandaan halen? Die liggen in lelijke hopen verspreid over het terrein, dus we lossen ook nog eens dat probleem op.

Dak, dag 4

Het zit er op, op de pannen na, maar dat was ook niet het doel van de afgelopen vier dagen. We hebben met man en macht gewerkt vandaag om het klaar te krijgen. Met succes!

En nu naar bed, moe maar voldaan.

Dak, dag 3

Tja, die titel doet vermoeden dat we weer aan het dak bezig zijn geweest, maar niets is minder waar. Geen gereedschap gehanteerd, geen schroef of spijker is erin gedraaid of geslagen. Het zat er gewoon niet in vandaag.

We hebben nog wel nagedacht hoe we het gisteren geconstateerde probleem kunnen oplossen. Nou ja, probleem, het is eerder een kleine uitdaging. De uiteinden van de balken worden niet ondersteund. Straks met die dakpannen erop ligt er wel een slordige 2,5 ton bovenop. En als die bovenste balkjes van 6x10 cm de laatste meter vrij liggen zonder ondersteuning kan je wachten op verbuigen of erger, afbreken.

Gelukkig kreeg ik van een goede vriend uitgerekend vandaag een opbeurende Bob Ross uitspraak toegestuurd:  We don't make mistakes, we only have happy little accidents.

Dit accidentje gaan we morgen eerst maar eens oplossen.

Dak, dag 2

Dak, dag 1

Kijk, dat gaat de goeie kant op. We zijn pas één dagje bezig en de twee triangels zitten er al op en ook al de nokbalk.

Twee sterke mannen tillen dat er even op terwijl ik er nerveus rondjes omheen draai. Ik zie overal beren, triangels die gaan omvallen, balken die eraf gaan glijden, dat soort beren. Maar ik moet toegeven, het was nergens voor nodig, alles verliep geheel volgens plan en eigenlijk met niet al te veel moeite.

Het enige wat wel de nodige moeite kostte was de nokbalk verankeren in de muur. Daarvoor moest een gat gehakt worden in de stenen, een centimeter of vijftien diep. Zoals altijd is goed gereedschap het halve werk en dat is waar het een beetje aan ontbrak.

Maar goed, de aanhouder wint, of eigenlijk, de aanhouders in dit geval, meervoud. Nog maar vier van die gaten te gaan. Jongens, ik ben trots op jullie, nu al.

Prei en spinazie

Toch maar weer wat aan de groententuin gedaan. Het is na een winter lang verwaarlozing gewoon echt nodig. Het onkruid groeit alsof het nooit gevroren heeft, het is gewoon geen fraai gezicht.

En daarom de helft maar al eens gefatsoeneerd. Met deze temperaturen kost dat nog een hoop zweet, maar wat moet dat moet. Tot mijn eigen verbazing kwamen er nog best veel groenten tevoorschijn die de vrieskou hebben doorstaan. Prei en spinazie doen het nu uitstekend. En de rode eikenbladsla heeft zichzelf gezaaid, helemaal zonder enige hulp. Een beetje verwaarlozing kan blijkbaar geen kwaad.