Sechoirdeur deel 1

Wordt vervolgd ...

Op de kast

Ik zat vandaag op de kast. Ik ben daar gemakkelijk op te krijgen, echt waar, zo moeilijk is dat niet.

Je pakt simpelweg een steiger, klimt er op, stoot een keer of vijf je knie, knalt met je hoofd tegen het plafond en gaat vervolgens bovenop de kast zitten. Easy.

Echt, het is waar, ik kan die steiger niet op of af zonder mijn knie te stoten, ik zit altijd onder de blauwe plekken. Nu was het vandaag gelukkig geen korte-broeken-weer, dus valt het niet zo op, maar één dezer dagen loop ik er weer bij alsof ik zwaar mishandeld ben. Misschien moet ik dan maar even incognito over straat.

Zo fijn als je vrienden hebt die met je meeleven.

De roodstaart

De vogels zijn hier weer eens helemaal van de leg. Of beter gezegd, ze willen weer aan de leg, en daarom doen ze een beetje vreemd.

We hebben hier nogal wat roodstaartjes, ze bouwen hun nesten op de meest vreemde plaatsen en vliegen zich regelmatig te pletter tegen de ramen. En dat komt omdat ze gewoon onvoorstelbaar dom zijn, allicht, zo luidt onze zelfverzonnen theorie. Eigenlijk best wel zielig maar wat doe je er tegen, helemaal niets. Als je voor een dubbeltje geboren bent ... tja.

Maar nu het op veroveren aankomt van vrouwelijk schoon vertonen ze weer hun typische machogedrag. De mannetjes dan. Terwijl de vrouwtjes toekijken doen ze er werkelijk alles aan om hun rivalen te verjagen. Ze zitten ze achterna, pikken gemeen naar ze en wat als flierefluiten klinkt is ongetwijfeld een scheldkanonnade van heb ik jou daar.

Maar daar houdt het niet bij op. Ze proberen zelfs hun spiegelbeeld te verjagen. Hoe? Simpel, door tegen het raam aan te vliegen.

Ik zei toch al dat ze niet al te slim zijn.

Zo goed als

Het was de bedoeling dat het vandaag helemaal klaar was, maar het is niet gelukt. Het isoleren van het giteplafond heb ik het over. Het is wel bijna klaar, alle planken zitten er op en de zijkanten zijn dicht. Het is juist aan die zijkanten dat het nog niet helemaal af is.

Ik heb echt mijn best gedaan maar ik was het om drie uur zo zat dat ik gestopt ben. Een paar uur lang heb ik op de zolder doorgebracht tenmidden van de glaswol, proestend en kuchend, kruipend op handen en knieën, liggend op mijn buik op wankele plankjes. Er is geen vloer op dat zoldertje, dus je moet nog oppassen dat je niet naast de planken stapt, voor je 't weet lig je een verdieping lager.

Maar goed, het gros van het werk is gedaan, alles wat nog rest is een strookje isolatie aanbrengen achter die zijkant op zolder en een paar planken monteren boven de keuken. Het moeilijke werk is gedaan.

Bijna zover

Nu het zwembad verlost is van zijn winterdek ziet het er wel verleidelijk uit. Blauwe lucht, helder water, parasolletjes, ligbedden, alles is klaar, niets staat ons nog in de weg om een duik te nemen.

Bijna niets dan. Hoewel het water van het zwembad al aardig aan het opwarmen is is het mij nog iets te koud. Maar het gaat wel de goede kant op, was het gisteren nog maar 17 graden, vandaag is het al 19. Iemand met een flinke dosis moed zou al kunnen zwemmen. Het mag duidelijk zijn, mij ontbreekt die moed.

Ik wacht rustig af, ik ga er niet in voor het 21 graden is. Ik denk dat het nog wel even kan duren voordat het zover is. Het water wordt verwarmd door zonnepanelen. De afgelopen dagen is er aan zon geen enkel gebrek geweest en de voorspellingen zijn niet echt slecht. De komende dagen is er wel wat kans op onweer, maar daarna wordt het weer warmer.

Maar toch, dit jaar hebben we een late start. Het is en blijft 75 kuub water wat opgewarmd moet worden, dat kost nu eenmaal tijd.

Wat een mooie dag

Wat een prachtige dag vandaag!

Het begon al met een ree die vanochtend door de tuin liep. Dat is nou zo'n beeld wat ik nooit gewoontjes ga vinden, elke keer weer sta ik vol bewondering naar die beestjes te kijken, hoe ze dartel over hekjes springen, hoe ze elegant door de wei lopen, hoe alert ze zijn, fantastisch.

Dat werd gevolgd door een krolse kat, een wilde. Ik schrok eerst even toen ik de enorme jammerklacht hoorde, alsof er een poes in nood verkeerd. Maar al vrij snel had ik het door, poes in nood inderdaad, alleen wel een ander soort nood, niet iets waarbij een mens soelaas kan bieden.

Herman, onze huishaas, liep ook nog een paar rondjes. We hebben hem maar een naam gegeven, hij zit hier zo vaak dat hij er een beetje bij is gaan horen. Het is best een groot beest met parmantige rechtopstaande oren waarmee hij ongetwijfeld alles hoort. Maar het deert hem niet als we in de buurt zijn, blijkbaar is hij ook aan ons gewend geraakt.

En dan de valiumfazant, die loopt hier ook alweer enkele weken te gillen alsof zijn leven er van af hangt. Een roep om een vrouwtjesfazant denken we, alleen tot nu toe weinig respons. Volhouden kerel.

De wielewaal zit er ook weer. Nog niet gezien maar vocaal zeer aanwezig en onmiskenbaar. Kwestie van dagen voordat hij zijn angst overwint en zich laat zien. En anders komt hij wel tevoorschijn als de kersen rijp zijn.

Nog zo'n rakker die wakker is geworden, de uil. Wakker als wij slapen en andersom. Urenlang zit hij weer onder het slaapkamerraam te roepen, hij heeft kennelijk de smaak te pakken, ik voel me af en toe net Harry Potter.

En dan ... aaaahhh ... de cicades. De typische zomergasten. Super! Ze zijn weer neergestreken. Ik weet het wel, over een paar maanden zijn we ze zat, maar tot die tijd is het genieten van het getjirp.

En nu is het negen uur in de avond, het begint te schemeren, de laatste zonnestraaltjes dringen door de bomen zo door de woonkamer binnen. Een mooie afsluiting van een prachtige dag.

Dag van de arbeid

Het is vandaag de dag van de arbeid, een feestdag, alle winkels zijn dicht, niemand werkt.

Dat is toch raar, je viert de dag van de arbeid door vooral geen arbeid te verrichten. Is dat ooit de bedoeling geweest van diegene die dat verzonnen heeft? Ik betwijfel het. Als het de bedoeling was geweest om een dag lang niets te doen dan hadden ze het toch de dag van de luiheid genoemd lijkt me.

Maar soit, het is nu eenmaal zo. Voor de helft van de bewoners hier op Les Fontanelles was het letterlijk een dag van de arbeid. Die hebben de hele dag flink gearbeid in de gite. Het is nog niet klaar maar we hebben weer een deel van het plafond gedaan. Morgen gaan we weer verder, we hopen het vrijdag klaar te hebben. Zou normaal gezien moeten lukken, tenzij er zich weer van die grapjes voordoen zoals gisteren.

En, o ja, wat betreft die andere helft van de bewoners hier, die hebben hun dag van de arbeid in totale luiheid doorgebracht. De godganse dag hebben ze in de zon liggen rollebollen. Verschil moet er zijn.