Luiken dicht

Naar aanleiding van dat gedoe met het zwembad een paar dagen geleden, zijn we maar eens even onze verzekeringen onder de loep gaan nemen. Dat bleek geen onnodige luxe.

Eigenlijk is dat wat zwak uitgedrukt, we zijn er nogal van geschrokken. Bleek ineens dat er op het polisblad van de huisverzekering stilzwijgend een clausule was toegevoegd dat we geen houtkachel hebben, geen open haard en geen houtgestookt fornuis. Pardon?!? We stoken hier op hout, er is niets anders, dus die kachel staat er wel degelijk. We gaan er vanuit dat voorwaarden niet zomaar wijzigen en lezen dus niet elk jaar heel aandachtig de voorwaarden. Toegegeven, da's misschien een beetje dom van ons. Maar dit is toch wel grof, als er iets was gebeurd hadden we dikke problemen gehad.

En toen ook maar eens wat dieper gaan graven. Er bleken toch wel behoorlijk wat zaken niet goed afgedekt te zijn. Bovendien worden er voorwaarden gesteld waar je best je wenkbrauwen bij mag fronsen.

Als je hier in Frankrijk rondrijdt dan valt het meteen op dat alle huizen luiken hebben, en als dat niet zo is dan zijn er ofwel rolluiken, ofwel hekken. Rij door een dorp, kijk om je heen en je weet meteen wie er wel of niet voor langere tijd afwezig is. De regel is dat, als je meer dan 24 uur van huis bent, je alles hermetisch moet afsluiten met die luiken zodat ongure types meteen weten dat ze ongestoord hun gang kunnen gaan. Onze verzekering eist dan ook dat alle ramen en deuren waar glas in zit op die manier afgesloten kunnen worden. Wij hebben hier en daar plekken waar het niet handig is om luiken op te hangen, simpelweg omdat er niet genoeg ruimte voor is. Het is dat we niet voor meer dan 24 uur het huis alleen gelaten hebben tot nu toe, want anders ...

Nou goed, ik zal jullie verdere details besparen of dit verhaal wordt veel te lang, maar er waren genoeg redenen om eens met een andere verzekeraar te gaan praten. Wat blijkt, niet alleen de verzekering voor het huis kan veel beter, tevens voor auto's en ziektekosten zijn er betere condities en prijzen. Ik denk niet dat we we lang hoeven na te denken.

Lamsleverpaté

Ik heb me vandaag maar eens met die lever bezig gehouden, allicht met een stukje. We zijn niet van die ingewandeneters, maar als we het dan toch eten moet de inhoud onherkenbaar zijn. Zoals in de Hollandse frikandel bijvoorbeeld, je weet dat er alleen maar afval in zit eigenlijk en toch is het lekker, simpelweg omdat je niet ziet wat er in verwerkt zit.

Dat doet me denken aan een vakantie alweer lang geleden. We woonden nog in Nederland en gingen elk jaar naar Frankrijk. Zo ook dat jaar. We reden van het ene charmante hotelletje naar de volgende chambre d'hôtes en zaten dagelijks met de beentjes onder tafel in een of ander klein plaatselijk restaurantje. Het is altijd een beetje wostelen met de Franse menukaart. We spreken redelijk Frans en ik heb met mijn Vlaamse afkomst ook nog enig voordeel, maar af en toe is er geen touw aan vast te knopen. Ook toen stonden er gerechten op de kaart die ons totaal niets zeiden. Over het algemeen wil ik wel alles uitproberen, maar hier had ik zo mijn twijfels en ging voor een bekend gerecht. Geen idee meer wat dat was, zeg maar dat ik een forelletje bestelde, om maar iets te noemen. Bert daarentegen was op avontuur uit en bestelde, nadat de eigenaresse hem had bezworen dat het een delicatesse was, de andouillette. Nou goed, als je het niet kent, google er maar eens naar, maar hoe dan ook, ik raad je af het ooit te bestellen.

Het was met die andouillette van zoveel jaren geleden nog in gedachten dat ik wel wat voorzichtig was met de keuze van mijn gerecht vandaag. Het is een paté geworden van lever en vlees. Ik heb werkelijk geen idee of het lekker is geworden maar hoe dan ook, het is onherkenbaar, net als frikandel.

Koteletjes

Gisteren liep het nog dartelend in de wei ... nu zit het in mootjes in onze vrieskist. Meer dan 17 kilo aan koteletjes, karbonaatjes, ribbetjes, billetjes, pootjes en ander vlees, het was een fors lam.

Tot een jaar oud mag het trouwens een lam genoemd worden, daarna wordt het een schaap. Deze was een half jaar oud, het heeft een mooi leven gehad. Er wordt goed voor de schaapjes en lammetjes gezorgd. Ik zie ze hier elke dag lopen, dit zijn geen stresskippen .. uh ... stresslammeren, ze zijn de rust zelve. En als het moet gebeuren dan gebeurt dat snel, voor ze weten wat er aan de hand is is het alweer voorbij.

Er zat nog meer bij het vleespakket, longen, hart, nieren en lever. Ze zeggen hier dat dat lekker is. Wij stedelingen zijn dat niet gewend. Ik zou dat nooit in de supermarkt kopen, maar ik wil het wel een kans geven. Van de lever ga ik een paté maken, geen idee hoe dat moet, nog nooit gedaan, maar ik vind vast wat op het internet. Met die nieren kan ik ook wel wat, maar wat ik met hart en longen aan moet, werkelijk geen idee.

De tijd is bijna daar

Het is nog maar een kwestie van dagen en het is gebeurd. En dat stemt mij een beetje somber, ik geniet er altijd van net voor het zover is. Het gras staat in bloei en reikt tot mijn middel of zelfs hoger, de wilde bloemen staan op hun mooist, de tijd is bijna daar dat het gemaaid gaat worden.

Ik besef ook wel dat het nodig is, niet alleen voor de begroeing van de wei zelf, maar vooral voor het wintervoer van de schapen. Twee jaar geleden kwamen er nog 18 rollen vanaf, vorig jaar door de droogte in het voorjaar slechts de helft. Zeer benieuwd wat het dit jaar wordt. De winter en het vroege voorjaar waren veel te droog, daarna is het een tijd lang veel te nat geweest. We zullen het zien.

Ik heb nog maar even een boeketje geplukt, nu het nog kan.

Zwart als roet

Werken werken werken, het gaat weer lekker en er zit schot in de zaak. De muur op de bovenverdieping is helemaal klaar, gevoegd en geborsteld. Er is heel duidelijk zichtbaar waar de oude schoorsteen heeft gezeten, die stenen zijn zo zwart als roet. Misschien is dat wel omdat er roet op zit ... Ik heb er echt mijn best op gedaan, tevergeefs. Je kan wel weer met allerlei chemische rommel aan de slag gaan, maar we hebben besloten het zo te laten, het hoort bij de historie van het huis.

Ook zit de kachelpijp op zijn plek en is meteen het restant plafond vandaag dichtgemaakt met rode hittebestendige gipsplaat. Als we nu even een paar dagen doorwerken kan binnenkort de vloer er uit.

En dat zal een wereld van verschil geven. Het hoge plafond, het licht wat door de bovenramen naar binnen valt, ik kan haast niet wachten om het te zien.

Wielewaal

De wielewaal zit weer volop te dudeljohen, alweer wekenlang. Het enige probleem met die knalgele vogel is dat je hem nauwelijks te zien krijgt. Een paar dagen terug had ik het geluk hem te zien ruzie maken met een vlaamse gaai, heel kort maar. Voor ik het besefte was hij alweer weg.

Maar vandaag zat hij ineens vlakbij, ik hoorde hem in het eikenbos achter het huis. Je kent me inmiddels, ik ren gewapend met camera naar buiten om hem vast te leggen.

Ik weet ook niet zo goed waarom ik dat doe, ze zeggen hier al dat ik mijn leven leid door de lens van de camera. Ik wil alles vastleggen, dat klopt wel. Ik had daar vroeger niet zo'n last van, dus het zal de leeftijd wel zijn. Zo, da's ook weer verklaard, weer iets waar ik me geen zorgen meer over hoef te maken.

Terug naar de wielewaal. Ik liep dus met camera naar buiten, tuurde even naar de boomtoppen, focuste heel minutieus en hopla!

Niets te zien ...

Vragen vragen

En zo kwam het dus dat ik vandaag op het kantoor van de gendarmerie zat. Ze waren gisteren dan wel langsgekomen om het plaats delict te onderzoeken, de officiële aangifte gebeurde op het bureau. In Amsterdam of Antwerpen had ik waarschijnlijk binnen een kwartier weer buiten gestaan, hier duurde de aangifte twee volle uren.

Of ik iets gehoord had, of ik iets gezien had, hoe laat ik was gaan slapen, wat ik de volgende ochtend had gedaan, hoe laat ik de ontvreemding had opgemerkt, hoe dat precies was gegaan, wat was er eerst, wat was er laatst, wat zat er tussenin, was er recent iemand aan de deur geweest, enzovoort enzovoort. En oh, je bent wel getrouwd maar je hebt je eigen naam behouden, wat raar, is dat normaal in België? Hee, wat een vreemd paspoort, goh, doen ze dat daar zo. En wat doe je van beroep. Gepensioneerd? Nee, geloof ik niet, niet op je 48e (dus hij kon goed rekenen). Vragen vragen en nog eens vragen.

En alles werd keurig ingetypt op een oud PC-tje wat niet vooruit te branden was, tot grote ergernis van de sergeant.

Je hoort altijd van de Franse gendarmes dat ze streng zijn en je er vooral niets mee te maken wilt hebben. Ik kan jullie verzekeren, deze was uitermate vriendelijk en behulpzaam. Hij nam alle tijd voor me en als ik niet helemaal begreep wat hij bedoelde dan legde hij het nog een keer uit, alles heel rustig en begrijpend. Het is dat we net een nare ervaring achter de rug hadden maar anders had ik daar met plezier gezeten.