Vreemd gevoel

Ja hoor, het was weer zover. Wat moet gebeuren moet gebeuren en dus maar weer een ritje gips vandaag. En dat betekent eigenlijk dat we opschieten, anders hadden we geen nieuwe platen hoeven halen he.

In de badkamer is de afdeling electra al goed bezig geweest en tevens de afdeling plamuren-schuren is al een eind in de goede richting. Als dat klaar is kan de afdeling schilderen pas aan de slag.

Maar tot het zover is ga ik lekker door met bouwen van de andere muren. Ze worden goed geïsoleren met glaswol, niet tegen de kou, het zijn tenslotte binnenmuren, maar tegen geluid in dit geval. We gunnen onze logees graag wat privacy.

En plots besef ik dat we er bijna zijn. Wat is nu een paar muurtjes neerzetten als plafond en vloer er al liggen. Het ingewikkelste deel is achter de rug. Dit is de laatste grote klus in het huis en hoewel we nog wel wat werk eraan hebben komt die langzaam maar zeker ten einde.

Vreemd gevoel.

Roze wolk, of witte

We leven in een wolk, al bijna drie jaar op een roze, maar de laatste week zitten we er middenin, in een witte. Hij hangt hier maar te hangen, er zit geen beweging in. Je ziet geen hand voor ogen.

We zitten hier hoog op een heuvel, 436 meter boven zeeniveau om precies te zijn. Meestal zitten we hier in de zon als er beneden in het dal mist hangt, maar deze keer hangt de wolk iets hoger en zijn we hier de pineut.

Erg? Welnee, het is wel grappig, het heeft wel wat, alsof je in een coconnetje leeft. Behalve dan als je in het donker nog weg moet. Dan is het een beetje vervelend. Je ziet werkelijk helemaal niets, alsof je blind met de auto rijdt. Straatverlichting kennen deze kleine binnenweggetjes niet, een witte lijn in het midden al evenmin. Het enige houvast is de eerste twee meter van de berm.

Toen we hier nog geen huis gevonden hadden en weer eens een weekje hier in de buurt verbleven hing er op een dag ook zo'n hardnekkige mist. We hadden de grootste moeite om ons logeeradres te vinden. Het is dat we een GPS systeem hadden en we daardoor wisten wanneer er een bocht aankwam, we waren ongetwijfeld ergens in de berm beland zonder.

Nu lijkt het alsof het hier altijd mistig is, niets is minder waar. Deze tijd van het jaar komt het wel eens voor, de rest van het jaar zitten we er bovenop, op die roze.

Weer een stapje

Verder gegaan met de badkamermuren. Eigenlijk gaat het langzamer dan gedacht. Hoe dat komt? Omdat ik iemand ben die altijd alles tot op het detail uitgedacht wil hebben voor ik eraan begin. En dus sta ik eerst een tijdje de zaak aandachtig te bekijken terwijl zich in mijn hoofd plannetjes vormen.

Op zich is dat niet zo erg vind ik zelf. Ik bedenk het liever goed van tevoren dan dat ik achteraf fouten moet herstellen. Het gevolg is dat het wel klopt over het algemeen wel wat ik bedacht heb, kleinigheidjes daar gelaten.

Het stukje muur van vandaag was er ook zo één. Ik had al verteld dat het een hoge muur is, drie meter zestig. De staanders zijn maar drie meter lang, die moeten dus verlengd worden, iets wat de constructie niet echt ten goede komt. Om te voorkomen dat het niet een wiebel geval wordt heb ik ook deze keer zorgvuldig de hoeken en verbindingen van tevoren uitgedacht. Met succes, het staat als een huis.

En hiermee is het ruwe werk van de logeerbadkamer klaar. We kunnen beginnen met de afwerking. Kijk, dat gaat de goeie kant op.

Weg ermee

Zo, het is gebeurd, hij is er vandoor, weg ermee, afgelopen. Het was nog drie dagen te vroeg maar we konden de treurnis niet langer aanzien. De kerstboom is afgetuigd en buiten gezet.

Maar goed, wie bepaalt eigenlijk dat hij moet blijven staan tot na de zesde januari. Waar komt die regel vandaan? Ik zou het niet weten en ik ga het niet opzoeken ook. We hadden er schoon genoeg van.

Maar nu is het wel een beetje kaal. We waren blijkbaar erg aan hem gewend geraakt. We hadden niet gedacht dat we die treurige verdorde boom zouden missen. Alles wat overblijft is een leeg gat.

Maar vooruit, laten we het positief zien, er is al genoeg treurnis op deze wereldbol. We kunnen weer ongehinderd naar buiten kijken. Voor dat raam staat ons vogelvoederhuisje wat druk bezocht wordt door meesjes en andere kleine vogeltjes. Dat is toch wel weer een aangenaam uitzicht.

Bright eyes

We reden vanavond terug naar huis, het was al donker en we zijn dan altijd een beetje voorzichtig. Bij elke rit in het donker duiken er wel een paar dieren op in je koplampen. Vandaag was geen uitzondering.

Het begon al op de snelweg. Een buizerd, uil, of iets anders wat daar op lijkt kon nog net de auto voor ons ontwijken en kwam hopeloos fladderend met meer dan 130 km per uur op de voorruit af. Die 130, dat was onze eigen snelheid op dat moment. Ik heb niet zijn snelheidsmeter kunnen zien, maar hij ging behoorlijk hard. Tel dat er nog bij en het is voldoende om birdie bij je op schoot te doen belanden, dwars door de ruit heen.

Ik sloeg mijn handen voor mijn ogen, hield mijn adem in en wachtte op de klap. Er gebeurde niets, of toch allicht niet veel. We hoorden vaag nog wel iets op het dak, een tikje hooguit. Of vogellief het voorval overleefd heeft, geen idee. Laten we het hopen.

Wat verder, alweer van de snelweg af, op een klein binnenweggetje, zagen we twee kleine konijntjes. Nee, eerst zagen we de oogjes, twee kleine lampjes als die van een kerstboom zeg maar. Twee lampjes die niet parallel bewegen zijn twee konijtjes, ze kijken je vanaf de zijkant aan, snap je. Maar goed, die leven nog, die zaten op het veld ver weg van de auto. Tenzij er een andere auto ...

Weer een paar bochten zien we weer twee lampjes. Een kat deze keer. Die staart je met twee ogen tegelijk aan. Tenzij ze naar je knipoogt, doen ze ook wel eens. De onze allicht wel, of hebben wij hier speciaaltjes? Wie zal het zeggen.

Nog maar een paar kilometer en we zijn thuis. Duikt er verdorie weer een lampje op, op manshoogte deze keer. Geen konijntje, geen poesje, die zijn allemaal te klein. Geen ree ook, want zelfs die is te laag. We vertragen om eens goed te kunnen zien waarmee we nu te maken hebben. Staat er ineens een prachtig volwassen mannetjeshert in de koplampen ons fier aan te staren.

Inmiddels staan we stil. Ik sla deze keer mijn handen niet voor mijn ogen, maar voor mijn mond, van pure verwondering. Wat een geweldig mooi dier. Op een paar meter van de auto staat hij naar ons te kijken. We worden er helemaal stil van. Zo mooi.

Kleine overwinning

Vandaag hebben we een kleine overwinning behaald. We hebben het moeilijkste deel van de muren gebouwd.

Over het algemeen stelt het bouwen van een gipsmuur niet zo heel veel voor. Je bevestigt rails in vloer en plafond, schuift er staanders in en schroeft er gipsplaten tegen. Niet zo bijster ingewikkeld dus.

Maar het wordt al een ander verhaal als de muur een schuin plafond heeft. Dan wordt het toch wat beter afmeten wil het zaakje nog een beetje aansluiten. Het wordt zeker een ander verhaal als je geen rechte muur ernaast hebt waar je je gipsplaat tegen moet laten aansluiten.

En de muur van vandaag was bepaald niet recht. Het is een oude buitenmuur, gemaakt van gestapelde rotsblokken zo ongeveer. Wil je niet een paar bussen pur leeg moeten spuiten dan zal je heel nauwkeurig de rand moeten aftekenen om de plaat zo goed en kwaad als het kan uit te kunnen zagen.

Die twee gevallen hadden we vandaag te pakken in één muur. Dat is op zich al lastig genoeg, maar het was nog niet alles. Het plafond is op die plek ook nog eens drie meter zestig hoog. Die platen zijn loodzwaar en dus betekent het een hoop tilwerk.

Maar vooruit, het zit er in. Het heeft wel wat moeite en tijd gekost maar het past allemaal exact. Nu de rest nog even.

Gelukkig 2013

Aan alle trouwe lezers een welgemeend gelukkig nieuwjaar. Dat 2013 alles mag brengen wat je wenst. Maar bovenal wensen we iedereen een goede gezondheid.

Heel veel liefs vanaf Les Fontanelles namens iedereen die daar woont.